นิภัทร์'s profileYodaspacePhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
April 11 โหมดระบาย (อีกแล้ว)ก่อนอื่น ขอบอกว่า ในบล๊อกนี้ เราเขียนเพื่อระบายอารมณ์ อย่าไปใส่ใจมาก เป็นแค่เพียงวิธีผ่อนคลายวิธีหนึ่งเท่านั้น หากเป็นไปได้ก้ออย่าเข้ามาอ่านเลย ปิดไปซะ วันนี้เราได้รู้อะไรอีกอย่างหนึ่งว่า เราเนี่ย เป็นคนที่นิสัยไม่ดีเอามากๆเลย เหมือนกับว่า ที่ผ่านมาเราหลอกตัวเองยังไงก้อไม่รุ้ หลอกว่าตัวเราเป็นคนดี เฮ้อออออ.................. รู้สึกดีขึ้นหน่อยนึง แต่ต้องเขียนต่อไป บางทีเราก้อรู้สึกว่า กุเนี่ยทำไมมันขี้อวด อวดเก่ง ทำตัวเป็นคนที่รู้ไปซะทุกอย่าง บางเรื่องถึงขนาดต้องโกหก เพื่อทำให้ตัวเองดูดี ทั้งๆที่ก้อรุ้อ่านะ ว่าทำไปก้อไม่ได้อะไรขึ้นมา รู้สึกว่าปากตัวเอง มันคอยแต่จะปกป้องตัวเองตลอดเวลาเลย บางเรื่อง เราก้อยึดมั่นในความคิดของตัวเองอยุ่ คิดว่ากุแน่ กุเก่ง คนอื่นมันผิดไปหมด ที่กุคิดน่ะมันถูกแล้ว แต่พอรู้ว่าความคิดตัวเองผิด มันยอมรับนะ ว่าผิด แต่ก้อยังรุ้สึกเสียหน้าอยู่ดี ดูดิ คนอะไรมันจะนิสัยแย่ได้ขนาดนี้ แล้วก้อยังรู้สึกว่า เป็นคนทีไม่มีอนาคตเลย คิดว่า มันก้อจริงนะที่เกรดกะคะแนนเราก้อพอใช้ได้ แต่คิดดิ ตอนนี้เรายังไม่รุ้เลยว่าเราชอบอะไรจริงๆ เหมือนกับเรื่องผู้หญิง 555+ เคยมีคนที่ดีพร้อม แต่ก้อเบื่อ นิสัยแย่จริงๆเลย เหมือนกันมันได้มาแล้วอ่ะ แล้วพอมาคิดดู เหมือนจะเข้าข้างตัวเองอีกแล้ว ว่าก้อเพราะเรารุ้ว่าเรานิสัยเป็นอย่างงี้ เราเลยเลิกกันมั้ง ไม่รู้ใครเลิกใคร แต่ทุกวันนี้แค่คิดถึงก้อรู้สึกผิดแล้ว เฮ้อออออออออ.......... ตอนนี้คิดจะไปชอบใคร ก้อรุ้สึกว่า จะจีบเหรอ ถ้าสมมุติ ฟลุ้คติด แล้วเราจะไม่เบื่อเค้าเหรอ ไม่อยากเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว ก้อเลยคิดว่า อยู่คนเดียว มันก้อดีนะ สบายใจดี เหงาบ้าง อะไรบ้าง 555+ เอามาจากชื่อเอ็มใครไม่รุ้ พยายามหางานมาทำ ตอนนี้ก้อเลยรู้สึกว่าเหมือนอะไรๆมันก้อควบคุมไม่อยุ่แล้ว เพราะมัวแต่สนใจเรื่องงานอย่างเดียว ไม่ก้อเล่นเกม เพื่อนๆหรือคนอื่นๆก้อเริ่มๆหายๆไป การเรียนก้อไม่ค่อยดี เพราะทำงานไป นอนดึก ร่างกายมันไม่รับอ่ะ คะแนนมันก้อตก แต่ก้อยังดี ที่ว่ายังพอจะรุ้ตัว อ่านหนังสือทัน เน้นอ่านเยอะ คิดไปคิดมา บางเรื่องเก่ามันก้อย้อนขึ้นมา ว่าเอ้อ ทำไมกุมันโง่จังวะ คนอื่นมันจะว่ากุโง่มั้ยเนี่ย 55+ แต่บางทีก้อคิด กุก้อคนนะเว้ย เหมือนคนโรคจิตเนอะ ถามเองตอบเอง แต่บางทีมันก้อเจอเรื่องดีดีบ้างในชีวิต อย่างวันนี้ เราขึ้นรถเมล์ สาย75 คันเล็ก นั่งอยู่เบาะหลัง พอเลยแยกบุคคโล ผู้ชายคนนึงก้อมาสะกิด บอกว่า ขอผมนั่งได้มั้ยครับ พอดีจะหน้ามืด เราก้อลุกเลย โดยไม่ได้ิคิดอะไร เพราะรู้ดีว่าคนหน้ามืดมันเป็นยังไง เคยเป็นบ่อยๆ ก้อลุกแล้วคิดได้ว่า ตอนเราเป็นลม หน้ามืด เราจะต้องดมยาดม ก้อเลยหาในกระเป๋า เจอยาดมที่ซื้อเผื่อไว้ ก้อเลยส่งให้เค้าไป เค้าก้อรับแล้วสูดใหญ่เลย หน้าซีดมาก แบบเป็นผู้ชายอายุประมาณ 20 กว่าๆ ตัวใหญ่ทีเดียว ผิวคล้ำ แต่ตอนนั้นหน้าเค้าซีดมาก เหมือนกระดาษเลย ซีดจนดูออกอ่ะ เหงื่อชุ่มเหมือนกับเพิ่งไปแช่น้ำมา พอให้เค้าแล้วเรารู้สึกสบายใจมาก รู้สึกดีมากๆเลย ว่าเราได้ช่วยเค้าแล้วนะ ถือเป็นการเติมพลังชีวิตของเราอีกทางนึง 555+ คิดในใจว่า ซักวัน พี่เค้าก้อคงจะมีโอกาสได้ให้ยาดมกะคนอื่น ต่อๆกันไป ตอนนี้สบายใจละ ไปนอนดีกว่า อิอิ ถ้ายังมีใครอ่านอยู่ก้อขอขอบคุณมาก ที่อาจจะคิดว่าไอ้นี่มันยังไง 555+ คิดแทนคนอื่นอีกแล้ว ฮ้าววววววววววว ง่วงจริงๆ April 04 มาดูการตายในชาติที่แล้วของเรากัน(แบบขำๆ)เริ่มเลยละกันนะ ก่อนอื่นต้องเอากระดาษกับปากกามาเตรียมจดไว้
แล้วก็มาหาเดือนเกิดของเรากัน credit : Decepticon www.seedang.com February 22 BYE NIOR CPE#19และแล้ววันนี้งาน Bye Nior CPE#19 ก้อได้จบลงซะที
หลังจากที่ได้ตรากตรำทำงานกันมานาน
เมื่อวันศุกร์ที่ 20 กุมภาพันธ์ 2552
พวกเราพี่น้อง ชาววิศวกรรมคอมพิวเตอร์ ทั้ง 4 ชั้นปี
ก้อมารวมตัวกันที่ใต้ CB 4
พวกเราปีสองต้องไปก่อน เพราะเป็นคนจัดกิจกรรม
หลายๆคนอาจจะสงสัยว่าทำไมงานนี้ต้องให้ปีสองจัด
ก้อเพราะว่าพี่พี่ Senior ที่เราจะอำลาเนี่ย ก้อคือพี่พี่ ที่เป็นคนให้รุ่น 21 กับพวกเรา
เวลานัดกันคือ 1 ทุ่มตรงที่บางมด
แต่เนื่องจากเป็นหน่วยเวลาบางมด ทำให้กว่าจะได้ออกเดินทางกันจริงๆก้อประมาณ 1 ทุ่ม 45 นาทีเข้าไปแล้ว
จากบางมดเดินทางไปยังรีสอร์ท ซึ่งตั้งอยุ่บริเวณน้ำตก นางรอง จังหวัดนครนายก
ตอนแรกก้อคิดว่า ไม่ไกลเท่าไหร่ แล้วการเดินทางก้อไม่น่าจะลำบาก
เพราะนครนายก ก้อเป็นจังหวัดที่ใหญ่พอสมควร
แต่ที่ไหนได้ พอรถของพวกเราออกจากรังสิต เราก้อพบกับถนนสี่เลน
ที่นานๆครั้งจะมีไฟข้างทาง
ยอมรับเลยว่าน่ากลัวมาก
นี่ถ้าไม่ได้มากะเพื่อนๆทั้งคันรถ เราก้อคงไม่ยอมมาคนเดียวแน่ๆ
กว่าจะเดินทางมาถึงรีสอร์ทก้อประมาณ 4 ทุ่ม
พวกเราก้อประชุมเพื่อนัดแนะกิจกรรมต่างๆ
รวมทั้งแบ่งคนไปทำงาน
จนประมาณเที่ยงคืนถึงตีหนึ่ง พี่ๆ Senior ก้อมาถึง
พวกเราก้อออกมาต้อนรับกันอย่างพร้อมหน้า
รวมทั้งการเอาคืนพี่ๆ โดยการเอาแป้งมาละเลงใส่พี่ๆ
ไอ้เราก้ออยู่ซะปลายแถว พี่พี่ที่มาถึงเลยมีแป้งซะเต็มหน้า
เละกันไปตามๆกัน โฮะๆ
หลังจากนั้นก้อรวมตัวกันเพื่อไหว้พระพรหม และพระภูมิ
แล้วพวกพี่ๆและน้องๆถึงได้นอนกัน
ส่วนเราเนี่ย ได้หน้าที่เป็น Security หรือ ยามนั่นเอง555+
เราก้อเรียกเพื่อนๆที่อยากมาทำงานส่วนนี้ได้ประมาณ 10 คน แล้วพากันเดินดูให้ทั่วรีสอร์ท
เดินรอบแรกรู้สึกว่ารีสอร์ทกว้างมาก แล้วน่ากลัวมากๆด้วย
แต่พอหลังจากที่เพื่อนๆในกลุ่มถูกเรียกตัวให้ไปทำนั่นทำนี่ เยอะแยะ
เราก้อเลยเหลือกันอยุ่แค่ 5 คน
ก้อเลยแบ่งกันออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มแรก มีก๊อก นัท(โดโซะ) แล้วก้อมะเหมี่ยว
อีกกล่มก้อคือ เรา แล้วก้อเบล
วันแรกยังวุ่นวายอยุ่บ้าง เพราะห้องต่างๆยังไม่เข้าที่ซักเท่าไหร่
เพราะบางห้อง ห้องน้ำเสีย
แต่มีอยุ่ห้องนึง ชื่อว่า เอกสายธาร
บ้านนี้ใหญ่พอสมควรเลย เพราะนอนได้ 3 ห้อง รวมกัน 15 คน
แต่พะดีว่าที่รีสอร์ทเนี่ย มันมีการก่อสร้างอยู่ เลยมีแคมป์คนงานมาตั้งอยุ่ด้านหลังบ้าน
แล้วน้องที่อยุ่ในบ้านก้อมีแต่น้องผู้หญิงหมดเลย
เครียดเลยพี่น้อง
แต่พะดีฟิล์มกะท๊อปว่าง เราก้อเลยขอให้สองคนนี้มานั่งเฝ้าหน้าบ้านตลอดคืน
ถ้าน้องๆที่อยุ่บ้านหลังนี้ได้มาอ่าน ก้ออย่าลืมขอบคุณพี่เค้านะ พี่เค้ามานั่งกันตั้งแต่ น้องเข้านอน
ถึงประมาณ ตีห้า
เราก้อลากมันไปนอนก่อนเพราะมันเหนื่อยกะการเตรียมงานมาหลายคืนแล้ว
แต่โดยรวมแล้วคืนแรกมันยังไม่มีอะไรมาก
เพราะพี่ๆยังมีแรงดีอยุ่
ที่สำคัญมันยังไม่ได้กินเหล้ากันเท่าไหร่555 February 13 ความคิดวันนี้ได้เห็นอะไรหลายๆอย่าง
แต่บางอย่างก้อทำให้ต้องปลง
บางอย่างเห็นแล้ว ท้อใจ
บางอย่างเห็นแล้ว อิจฉาว่ะ
บางอย่างก้อเห็นแล้ว แต่อยากแกล้งทำเป็นไม่เคยเห็น
ก้อไม่รุ้อ่านะ ว่าคนทีมาอ่านจะเป็นใคร จะรู้จักเราแค่ไหน
แต่ถ้าอ่านแล้วเห็นว่าเราไม่เพ้อมากจนเกินไป ก้ออย่าว่ากันเลยนะ
เราคงว่าอะไรพวกแกไม่ได้ เพราะทุกคนย่อมมีสิทธิ์ที่จะทำอะไรก้อได้
พวกแกก้อมีความสุขกัน เราก้อยินดีด้วย
แค่บางการกระทำที่เปลี่ยนไปอาจจะทำให้เรา มองเป็นอีกมุมนึง
แต่เราก้อจะ "ปลง" ซะ
และอยากที่จะ "แกล้งทำเป็นไม่เห็น"
เรื่องวันนี้ก้ออีกเรื่องนึง เห็นแล้ว
"ท้อใจ"
ก้อยอมรับนะว่าเราอ่ะ ค่อนข้างเป็นคนที่ซีเรียสเรื่องงาน
แต่เราก้อต้องยอมรับว่าการประชุมสองครั้งที่แล้วเราก้อไม่ได้เข้า
ครั้งแรกเพราะเราติดธุระ ไปทำงานให้พวกคุณ
ครั้งที่สอง เราต้องบอกว่าเห็นแก่ตัวมาก
เพราะวันรุ่งขึ้นจะสอบ เราเลยโดดประชุมมาซ้อม
ขอโทษ
แต่วันนี้ เรามีงานของมหาลัย เราวิ่งจากตึกอธิการมา CB4 เพียงเพื่อ
เป็นคนเดียวในกลุ่ม ที่มา
และไม่ได้กินข้าวเที่ยง เพียงเพื่อ
วิ่งกลับมาทำงานที่ตึกอธิการต่อ แล้ว...
ช่างมัน
ครั้งหน้าคิดซะว่าเราหายกัน หรือพวกแกจะไม่ประชุมอีกครั้งชดเชยเราก้อได้นะ
เรารุ้ว่าพวกแกไปทำอะไรกัน ที่ไหน
ทุกคนต่างก้อมีเหตุผลส่วนตัวกันทั้งนั้น
ไม่มีใครจำเป็นต้องแก้ตัว
เพราะคำแก้ตัว มีแต่จะทำให้คุณค่าของความจริง
น้อยลง
ส่วนอีกเรื่อง เรา "อิจฉา" เพื่อนเราคนนึง
ที่มีความกล้า ถึงจะเป็นการคุยกันในบล๊อก
แต่ถ้ามาจากใจก้อไม่ต่างกัน
ซักวันนึงเราคงทำได้อย่างมันบ้างนะ
แต่อย่าเพิ่งคิดว่าเราจะมาต่อว่าใครทั้งนั้น
อย่างที่บอก แต่ละคนมีเหตุผล
ก้อขอให้ทุกคน ทำหน้าที่ของตนเอง ในแต่ละเวลา
ให้ครบถ้วน ตามแต่ "เหตุผล" จะชี้นำ
แล้วขอว่า
ถ้าจะเลิกคบกะเราก้อเลิกไปเลย อย่าต่อหน้าอย่างหนึ่ง
ลับหลังก้ออีกอย่าง
เราเคยเป็นนะแบบนั้น แต่เรารู้แล้ว เราไม่ทำแล้ว
จบแค่นี้ล่ะ หวังว่ามาอัพสเปซครั้งหน้าคงจะ
ไม่มีเรื่องเครียดๆแบบนี้มาให้เขียนอีกนะ February 09 กลับมาแล้วววววหลังจากห่างหายไปนาน 555+
เพราะด้วยกิจกรรม และการเรียนอันหนักอึ้ง รวมทั้งเรื่องต่างๆมากมาย
วันนี้เกิดอาการอยากเขียนขึ้นมาอีกละ
จะว่าไปการเขียนในบล๊อกหรือสเปซเนี่ย มันก้อดีเหมือนกันนะ
เหมือนเป็นการระบาย นอกจากการไปคุยกะต้นไม้ 555+
กลับมาเขียนคราวนี้ มีเรื่องอะไรต่ออะไรมากมาย บางเรื่องเป็นประสบการณ์ที่ได้จากการทำงาน
บางเรื่องมันก้อเดินทางมาหาเราเอง
บางเรื่องก้อมีคนเล่าให้ฟัง
ในขณะที่บางเรื่อง ก้อเป็นเรื่องของคนอื่น 555 อย่างงี้เรียกว่าอะไรนะ
แต่ก้ออย่างว่าแหละ เราไม่ได้เขียนนาน คนที่เคยเข้ามาอ่านในสเปซก้อหายๆไป
เพราะส่วนนึงไปเล่นฮิห้า อีกส่วนก้อคิดว่าไอ้นี่คงไม่เขียนอีกแล้ว
อีกส่วนก้อไม่มีเวลามานั่งอ่านสเปซอีก
เราเป็นคนนึงนะที่เคยเปลี่ยนไปเล่น Hi5
แต่เล่นไปเล่นมามันก้อน่าเบื่อพิกล
มันดูไม่มีอะไรเลย แค่แอดเพื่อน แล้วก้อโพสคุยกัน
ซึ่งเราก้อออนเอ็มคุยกันได้อยุ่แล้วนิ
ส่วนของบล๊อกก้อเขียนหรือใส่ได้ไม่จุใจเท่าสเปซ เอ...หรือเราใช้ไม่เป็นหว่า555
ตอนนี้ก้อรู้สึกจะเห็นเพื่อนๆหลายๆคนเลิกเล่น Hi5 ไปซะแล้ว
ส่วนใหญ่เพราะเรียนหนักไม่ค่อยจะมีเวลามานั่งดู
พูดถึงเรื่องเรียน เฮ้อ ท้อใจ
รุ้มาเหมือนกันนะว่าเรียนชั้นสูงๆแล้วมันจะยาก
แต่ไม่คิดว่ามันจะโหดอย่างงี้ สำหรับคนที่เรียนอยู่มัธยมหรือที่อื่นนะ
มันไม่เหมือนกับการขึ้นหัวข้อใหม่อย่างที่เคยเจอ อย่างสมมติ
เรียนการเคลื่อนที่เส้นตรงแล้วมาเรียนการหมุนนะ
มันจะประมาณว่า แขนใช้ทำอะไรได้ ขาใช้ทำอะไรได้ แต่ไม่สอนนะว่ามันเกี่ยวกันยังไง
ในเทกซ์ก้อไม่มีซะด้วย เอาง่ายๆนะ
วิชาSignal and System จะเรียนเรื่องเกี่ยวกับสัญญาณและระบบ
ตอนแรกก้อบอกว่าสัญญาณมีอะไรมั่ง มีคุณสมบัติอะไรบ้าง
แล้วก้อบอกว่าระบบทำอะไรกะสัญญาณ
ต่อมาก้อบอกวิธีการอธิบายระบบอีกแบบ
บอกสัญญาณแบบ Fourier serie
แล้วก้อบอกว่ามี Fourier transform
ซึ่งพออ่านแยกกันแล้วมันเข้าใจ แต่อย่ามารวมกันเชียวนะ
ตอนนี้เราก้อรู้สี่อย่าง ต่อมาก้อสอนเรื่อง transform อีกสองแบบ
ว่ามันเป็นยังไง
แต่พอทำโจทย์ หรือสอบเนี่ย
มันมีสัญญาณมาอันนึง เข้าระบบ แล้วหาเอาท์พุท
งงคับ ที่เรียนมารุ้แต่ว่ามันมีอะไรมั่ง หน่าตายังไง แตไม่รุ้ว่าใช้อะไรได้จริง
พออาจารย์มาสอนเสริมนั่นแหละถึงรู้ว่า
มันมาเป็น สัญญาณธรรมดาใช่มะ มันจะทำต่อไม่ได้ ต้องแปลงเป็น Fourier หรือ Fourier Transform
หรืออาจจะใช่ Laplace กะ Z มาใช้แทนก้อได้
ก้อบอกแค่นี้ตั้งแต่แรกก้อจบละ
เหนื่อย
เขียนมาถึงตอนนี้เพิ่งรู้ตัวว่าบ่นไปเยอะ แถมใช้ศัพท์อะไรก้อไม่รุ้
ก้ออยากจะบอกว่า น้องๆคนไหนที่ได้มาอ่าน แล้วพบว่า
ตัวเองไม่มีความสามารถหรือ ไม่ชอบเลขคณิต แคลคูลัส(มันต่างกันนะ)
ก้ออย่าริมาเรียนสายวิศวะเลย เหนื่อยปล่าวๆ
แต่สำหรับเรานะ เราชอบเลขกะแคลอยู่แล้ว แล้วก้ออยากรุ้ด้วยว่าคอมมันทำงานกันได้ยังไง
ก้อเลยพอจะไปได้เรื่อย (แถๆไป)
สำหรับตอนนี้ใกล้จะสอบกันอีกแล้ว ขอให้เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่เข้ามาอ่าน
เตรียมตัวตั้งใจอ่านหนังสือ เอ๊ะยังไง 555+
จะได้ได้คะแนนดีดีไง
เด๋วพรุ่งนี้ ถ้าว่างจะเข้ามาดูว่ามีใครสนใจเราอ๊ะเปล่า
555 แอบโรคจิตนะเนี่ย
ก้อไม่ได้เขียนนาน อยากได้กำลังใจมั่ง
อย่าเพิ่งเบื่อซะก่อนล่ะ อ่านแล้วเม้นท์ให้ด้วยนะคับ October 21 ข้อคิดเตือนใจ...เรื่องความรัก01. การรักและไม่ได้รับรักตอบ เป็นทุกข์ แต่สิ่งที่ทุกข์ยิ่งกว่า
คือการรักใครสักคน แต่ไม่มีความกล้าพอที่จะบอกให้คนคนนั้นรู้ และต้องมาเสียใจภายหลัง 02. พระเจ้าอาจจะต้องการให้เราพบคนที่ไม่ใช่..ก่อนที่จะมาพบคนที่ใช่ เพื่อเวลาเราพบคนคนนั้นแล้ว เราจะได้รู้สึกซาบซึ้งถึงพรที่ทาน ประทานมา 03. ความรักคือความรู้สึกที่คุณยังห่วงใยใครสักคนอยู่ แม้จะแยกความ รู้สึก ความลุ่มหลง และความสัมพันธ์แบบรักใคร่ออกไปแล้ว 04. สิ่งที่น่าเศร้าในชีวิต คือการพบคนที่มีความหมายอย่างมากสำหรับ เรา แต่มาค้นพบภายหลังว่าเราไม่ได้ถูกกำหนดมาเพื่อสิ่งนั้น และจะ ต้องปล่อยให้ผ่านพ้นไป 05. เมื่อประตูแห่งความสุขปิดลง ประตูแห่งความสุขบานอื่นก็จะเปิด ขึ้นแต่เราก็มัวแต่มองประตูที่ปิดลงไปแล้วเนิ่นนานจนกระทั่งเรามอง ไม่เห็นประตูที่เปิดไว้รอ 06. เพื่อนที่ดีที่สุดคือคนที่คุณสามารถนั่งอยู่ริมระเบียงด้วยกันโดยไม่พูด อะไร กันสักคำ แต่สามารถเดินจากไปด้วยความรู้สึกเหมือนได้คุยกัน อย่างประทับใจที่สุด 07. เป็นความจริงที่เราไม่สามารถรู้เลยว่าเรามีอะไรอยู่จนกว่าเราจะสูญ เสียมันไป แต่ก็จริงอีกเช่นกันที่เราไม่รู้ว่าเราพลาดอะไรไปบ้างจน กระทั่งสิ่งนั้นเข้ามาห าเรา 08. การมอบความรักทั้งหมดให้ใครสักคนไม่ได้เป็นหลักประกันว่าเขาจะ รักเราตอบ อย่าหวังที่จะได้รักตอบ แต่จงรอให้มันงอกงามขึ้นใน หัวใจเขา แต่ถ้ามันไม่ได้เป็นเช่นนั้น ก็ให้พอใจว่าอย่างน้อยมันก็ได้งอกงามขึ้นในใจของเราเอง 09. มีสิ่งที่คุณต้องการจะได้ยิน แต่คุณจะไม่ได้ยินมันจากปากของคนที่ . คุณอยากได้ยิน แต่อย่าทำตัวเป็นคนหูหนวกโดยไม่รับฟังสิ่งนั้นจาก คนที่เขาบอกกับ คุณจากหัวใจ 10. อย่าบอกลา ถ้าคุณยังต้องการจะพยายามต่อไป อย่าท้อใจถ้าคุณยังรู้สึกว่าคุณไปไหว อย่าพูดว่าคุณไม่รักคนคนนั้นอีกแล้ว ถ้าคุณไม่สามารถทำใจ 11. ความรักมักมาเยือนผู้ที่ยังคงหวัง ถึงแม้ว่าจะผิดหวัง และมาเยือนผู้ที่ยังคงเชื่อ ถึงแม้ว่าจะถูกทรยศหักหลัง และจะมาเยือนผู้ที่ยังคงรัก ถึงแม้จะเคยเจ็บปวดมาก่อน 12. การที่เราจะประทับใจใครนั้นใช้เวลาแค่เพียงนาที การที่เราจะชอบใครใช้เวลาเพียงแค่ชั่วโมง การที่เราจะรักใครใช้เวลาเพียงชั่ววัน แต่การที่จะลืมใครนั้นต้องใช้เวลาชั่วชีวิต 13. อย่ามองใครจากหน้าตา เพราะมันอาจหลอกเราได้ อย่ามองใครจากความร่ำรวย เพราะมันไม่จีรังยั่งยืน ให้มองหาคนที่ทำให้คุณยิ้มได้ เพราะเพียงยิ้มเดียว สามารถทำให้วันที่หม่นหมองกลับสดใส ขอให้คุณพบคนที่ทำให้คุณยิ้มได้ 14. มีช่วงเวลาในชีวิตที่คุณคิดถึงใครสักคนจนกระทั่งอยากดึงเขา มาจากความฝัน เพื่อกอดเอาไว้ขอให้คุณได้ฝันถึงคนพิเศษนั้น 15. ฝัน ถึงสิ่งที่คุณต้องการฝัน ไป ในที่ที่คุณต้องการไป เป็นในสิ่งที่คุณต้องการเป็น เพราะคุณมีเพียงชีวิตเดียว และมีโอกาสเดียวที่จะทำทุกสิ่งที่คุณต้องการ 16. ขอให้คุณมีความสุขมากพอที่จะทำให้คุณเป็นคนอ่อนหวาน ผ่านการทดสอบมามากพอที่จะทำให้คุณเข้มแข็ง มีความเศร้าโศกพอที่จะทำให้คุณยังคงความเป็นมนุษย์ และมีความหวังมากพอที่จะทำให้คุณเป็นสุข 17. เอาใจเขามาใส่ใจเรา ถ้าคุณรู้สึกว่าสิ่งนั้นจะทำให้คุณเจ็บปวด รู้ไว้เถอะว่าคนอื่นก็เจ็บปวดจากสิ่งเดียวกันเช่นกัน 18. คำพูดที่ไม่ได้ยั้งคิดอาจก่อให้เกิดความขัดแย้ง คำพูดที่โหดร้ายอาจทำลายชีวิต คำพูดที่เหมาะกาละเทศะอาจลดความเครียด คำรักอาจเยียวยาและทำให้มีสุข 19. จุดเริ่มของความรักคือการปล่อยให้คนที่เรารักเป็นตัวของตัวเอง อย่าดึงเขาจากภาพความเป็นเขา มิฉะนั้นจะหมายความว่ามันเป็นเพียงภาพสะท้อนของตัวเรา ที่ปรากฎในพวกเขา 20. คนที่มีความสุขที่สุด ไม่ได้หมายความว่าเขามีสิ่งที่ดีที่สุด เพียงแต่เขาสามารถทำสิ่งที่เขามีให้ดีที่สุดได้ต่างหาก 21. ความสุขรออยู่เบื้องหน้าผู้ที่มีน้ำตา ผู้ที่เจ็บปวด ผู้ที่ค้นหา และผู้ที่ พยายามแล้ว เพราะมีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่รู้จักคุณค่า-ของผู้คนที่ได้สัมผัสชีวิต 22. ความรักเริ่มต้นด้วยรอยยิ้ม งอกงามด้วยรอยจูบ และจบลงด้วยคราบน้ำตา 23. อนาคตที่สดใสมีรากฐานอยู่บนอดีตที่แสนเจ็บปวด คุณไม่สามารถดำเนินชีวิตต่อไปได้ดี ถ้าหากไม่รู้จักปล่อยวางความผิดพลาดในอดีต และความปวดใจ 24. คุณร้องไห้ตอนคุณเกิดในขณะที่คนรอบข้างกำลังยิ้ม จงมีชีวิตอยู่เพื่อเมื่อตอนคุณตาย คุณจะเป็นคนที่ยิ้ม ในขณะที่คนรอบข้างร้องไห้ให้คุณ 25. ความรักก็เหมือนกับการเสี่ยง คุณอาจจะต้องพบกับความล้มเหลว แต่ถ้าคุณไม่เสี่ยง คุณก็อาจจะต้องพบกับความล้มเหลวตลอดไป 26. ความรัก มักเหมือนแก้วบาง ถ้าหากคุณมือหนัก แก้วที่คุณถือ ก็อาจจะต้องแตกร้าวทุกครั้งที่คุณใช้มัน 27. ความรัก ง่ายที่เราจะหามัน แต่ยากที่จะรักษาเอาไว้ให้คงอยู่ตลอดไป 28. ความรัก เป็นเรื่องง่ายๆ ที่จะรักษามันไว้กับใจ หากคนทั้งคู่ ไม่ โง่... ที่มา : เฮียตั้ม
Thaireaderclub April 05 COMCAMP#20 in my memoryเฮ้อออ....ในที่สุดก้อจบค่ายที่แสนยาวนานนี้ได้เสียที
หลังจากการทำงานอันยาวนาน
ใน COMCAMP#20 in my memory นี้ จะเล่าเรื่องต่างๆในค่าย
ที่เราพอจะนึกออกละกัน
วันที่ 28 มีนา เวลาเกือบหกโมงเช้า
ความจริงต้องเช้ากว่านี้ เนื่องจากนอนดึกมาหลายคืน
เลยลุกไม่ค่อยขึ้น
มาถึงม. โห มีน้องมาแล้วด้วย
วิ่งเลยครับพี่น้อง หลังจากวิ่งไปวิ่งมาอีกหลายรอบ
เราก้อเตรียมงานกันพร้อม ก้อเริ่มยกโขยงไปที่โรงอาหาร น้องๆเริ่มมากันเยอะแล้วล่ะ
พี่พี่เริ่มให้น้องที่มาก่อนลงทะเบียน
แล้วน้องก้อนั่งรออยู่ที่โรงอาหาร
มีผู้ปกครองบางท่านมาด้วย
เกร็งนิดๆ พี่ๆบางคนเริ่มขึ้นไปพูด ชวนน้องคุย เล่นเกม
อะไรต่างๆมากมาย
บอกตามตรง ตอนนั้นอะไรๆก้อวุ่นไปหมดเลย
อาหารยังไม่พร้อม น้องๆร้อนมาก
เราแบบว่า สงสารน้องอ่า เรายังร้อนเลย
คิดในใจ ผู้ปกครองเค้าจะขอพาลูกเค้ากลับมั้ยน้อ
หลังจากนั้น ก้อต้องไปเตรียมงานที่หอสมุดอีก
ตอนนั้นยอมรับว่าลืมมากมาย
เป็นหน้าที่เราแท้ๆเลยนะเนี่ย แต่ไม่ได้ไปบอกเค้าไว้ก่อน
ไปถึงปุ๊บ พี่เค้าบอกว่า น้องคับ ห้ามเคลื่อนย้ายโต๊ะนะคับน้อง
เราก้อบอกเค้าไปว่า งั้นเดี๋ยวผมจัดคืนให้ตอนเส็ดงานละกันคับ
พี่ก้อบอกว่าจัดโต๊ะมันก้อต้องเคลื่อนย้ายนะคับ
แบบเซ็ง...
เจอแต่เช้าเลยเน้อเรา
หลังจากเกลี้ยกล่อมกันไปพักใหญ่
ก้อต้องวิ่งกลับมาโรงอาหารบอกพวกมันว่า หอประชุมจัดโต๊ะได้แล้ว
ไอ้เราก้อกลับมาที่โรงอาหาร นึกว่าจะดูแลน้องต่อได้
ไอ้เพื่อนเราที่มันไปจัดโต๊ะก้อบอกว่า
พี่เค้าห้ามเคลื่อนย้ายโต๊ะ
เซ็งจิตรอบสองเลยเรา
ก้อวิ่งอีกรอบครับ
กลับไปถึงเค้าก้อกะลังจัดโต๊ะกันอยู่ แบบงง
แล้วเราก้อมาทำหน้าที่จราจร อยู่แถวๆหอสมุดนั่นแหละ
เด๋ววิ่งไกลอีก
พอน้องๆเริ่มมา เอาล่ะ พอน้องเข้าหอประชุมได้ละ
เราก้อยืนอยู่รอบๆน้อง แบบเมื่อยมาก ขาแข็ง
ทันใดนั้น งานก้อเข้า คนที่ดูหอหญิงบอกว่า ที่หอ ไม่มีพัดลมเลย
ซวยแล้วไง
วิ่งอีกรอบ ไปแบกพัดลม ตอนแรกแบกกันอยู่สองคน กะอ๊อกซ์ ตอนหลังมีพวกจอร์จ ใหม่ กะอีกหลายคนอยู่
เล่นเอาหมดน้ำข้าวต้มไปเลย
หลังจากนั้นก้อกลับมาที่หอสมุด
มารอพิธีต่อ แบบนานมากกกกกก...
น้องแทบหลับกันเลยทีเดียว
เราก้อเฉลยเซค แล้วก้อเนื้อเรื่องกล้วย
แบ่งเซคน้องเป็น กล้วยดิ๊บ กล้วยเจ๋ง กล้วยแขก กล้วยเตี๋ยว แล้วก้อกล้วยเด้ง
เห็นน้องๆขำตอนดูเนื้อเรื่องแล้วสบายใจ
หลังจากนั้นก้อพาน้องไปไหว้พระจอมฯ แล้วก้อไหว้พระอริยพรหม แดดร้อนมากมาย
น้องเหงื่อแตกเปนถังๆเลย
พอไหว้เส็ดก้อไปไหว้ศาลตายายที่หอพักน้องๆต่อ
พอน้องขึ้นหอเส็ด... ไว้มาเขียนต่อน้า
-----------------------------------------------
หลังจากที่น้องๆขึ้นหอกันแล้ว
พวกพี่ก้อตาลีตาเหลือก...555+
วิ่งกลับมาที่ห้องภาค
แล้วก้อแก้ผ้า เอ้ย เปลี่ยนกางเกงเป็นกางเกงเล
ถ้าจำไม่ผิดนะ เป็นเสื้อดำ กางเกงเลฟ้า
แล้วเราก้อไปรับน้อง จากใต้หอหญิง ด้วยความเต็มใจ
แยกเป็นกล้วยๆ โดยมีพี่พี่กล้วยนำทางไปยังสถานที่ของแต่ละกล้วย
กล้วยเรา กล้วยแขก ไปยังดาดฟ้าตึก CB4
เรียกว่าสูงที่สุดใน5กล้วย
แล้วพี่กล้วยก้อเริ่มสอนเพลงให้น้องๆ ทั้ง เพลงกล้วย เกมต่างๆ
จำนวนหนึ่งเพลง และหนึ่งเกม
แล้วก้อให้น้องคิดคำขานของกล้วยตัวเองขึ้นมา
และคำขานนี้ เราจะใช้ไปตลอด แต่ในทางปฏิบัติแล้ว ไม่ใช่สำหรับบางกล้วย
555+
หลังจากนั้นก้อพาน้องๆ มาที่โรงอาหารชั้นลอยเพื่อให้น้องๆกินข้าว
เห็นกับข้าวแล้ว พี่พี่ ก้ออยากกินอยุ่ แต่ทำไม่ได้ เราเลย
เต้นคอมโบ้กดดันน้องๆ เล่นซะน้องกินกันไม่ลงเลยทีเดียว
แอบสะใจเล็กน้อย
จำได้ว่าวันแรกกลองห้าตัว ดังมากมาย
หลังจากนั้นจะเป็นวงสันทนาการ
พวกเราก้อไปรออยู่ที่อีกด้าน ถัดไปหน่อยนึง รอน้องๆเดินทางมา
เราก้อเริ่มตีเพลง รอฉันรอเธออยู่
เอ๊ะ หรือเพลงวงกลมหว่า
สับสนแฮะ
รู้แต่ว่าตีกันนานอยู่เพราะกว่าน้องจะมาครบ
ดีนะ วันแรกแรงยังมีอยุ่
แล้วไอ้พี่เจอร์ กะไอ้พี่หนอน ก้อออกมาเริ่มวงสัน
มีการสอนเพลงน้องๆ ประมาณ3-4เพลง แล้วก้อมีเกมอีก1-2เกม
หลังจากนั้นก้อจะเป็นการคอมโบ้กันหนึ่งรอบ
และเป็นเช่นนี้อีกทุกๆคืน จนถึงคืนที่สี่
หลังจากคอมโบ้เส็ดแล้ว
เราก้อให้น้องสวดมนต์ก่อนนอน
แต่กระผมนั้น ต้องไปเป็นจราจรต่อ (รับหลายจ๊อบ)
แต่เอ..จำมะได้ว่าวันแรกเราไปยืนตรงไหนหว่า
อ้ เป็นคนเดินตามน้อง เพราะมีวอ. เลยเดินตามน้อง
จะได้กันรถแล้วก้อบอกเหตุการณ์
หลังจากส่งน้องขึ้นหอ
พี่พี่ก้อล้มกันระเนระนาด
หาที่นั่งกันแทบไม่ทัน
ส่วนข้าน้อยชิ่งกลับไปนอนตายที่บ้านดีกว่า
อิอิ
March 06 รักใครได้ขนาดนี้ป่าวน้าA girl and guy were speeding over 100 kmph on the road on a motorcycle...
ชายหญิงคู่ หนึ่งเร่งมอ`ไซค์กว่า 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
Girl: Slow down. Im scared. ช้าๆหน่อยสิ เค้ากลัวนะ
Guy: No this is fun. ไม่เอาอ่ะ สนุกมากเลย
Girl: No its not. Please, its too scary! ไม่ตลกนะ ขอร้องล่ะ เค้ากลัวมาก จริงๆ
Guy: Then tell me you love me. งั้นบอกผมก่อนสิ ว่ารักผม
Girl: Fine, I love you. Slow down! ก็ได้ เค้ารักตัว ลดความเร็วลงสิ
Guy: Now give me a BIG hug. แล้วก็กอดผมแน่นๆ
Girl hugs him และเธอก็กอดเขา
Guy: Can you take my helmet off & put it on yourself? Its bugging me. เอาหมวกกันน็อคผมไปใส่สิ ผมรำคาญน่ะ
In the paper the next day :( A motorcycle had crashed into a building because of brake failure. วันต่อมา หนังสือพิมพ์ลงข่าว มอไซค์ชนตึก เนื่องจากเบรค แตก
Two people were on it, but only one had survived. มีคน นั่งมอไซค์ 2 คน แต่ว่า รอดคนเดียว
The truth was that halfway down the road, the guy realized that his brakes broke, but he didn't want to let the girl know. ความจริงคือ ทางสายนั้นเป็นครึ่งสายลาดลง ผู้ชายรู้ว่าเบรคเขา แตก แต่ก็ไม่อยากใฟ้แฟนสาวรู้
Instead, he had her say she loved him & felt her hug him one last time, then had her wear his helmet so that she would live even though it meant that he would die. แทน ที่จะบอกเธอ เขาให้เธอบอกรักและรู้สึกถึงอ้อมกอดเธอเป็นครั้งสุดท้าย แล้วให้ เธอ ใส่หมวกกันน็อคเพื่อเธอจะได้มีชีวิตอยู่ต่อไป ถึงแม้เขาจะตายไปก็ ตาม February 27 อยากระบายโห วันนี้ขึ้นหัวข้อโหดมั่กๆ
ก้อไม่มีอะไรหรอก แล้วก้อไม่ได้เกี่ยวกะใครด้วย
แค่ตอนนี้อะไรอะไรมันก้อมากเหลือเกิน
ทำอะไรมันก้อไม่ได้ดั่งใจ
รู้สึกเหนื่อยจังเลยเนอะ
ช่วงหลายๆวันมานี้มีอะไรเกิดขึ้นกะชีวิตมากมาย
เรื่องดีดีก้อมีนะแต่มันน้อย รู้ว่าตัวเองเริ่มขี้โมโหอีกแล้วเนี่ย
หลังจากไม่ได้เป็นมานาน
แถมยังใกล้สอบอีก
โอยๆๆๆ บ่นอีกแล้วเนาะ 555+
ช่วงนี้ได้หัวเราะแทบนับครั้งได้เลย
แต่ตอนนี้ความเครียดเรื่องสอบมันไม่มีอีกแล้ว
เครียดกะเรื่องอื่นมากกว่า
แต่ยังไงซะ งานก้อเส็ดแล้ว(บางงาน)
แต่เอ้อ มันมีอีกเรื่องนึง คนหลายคนนะ
เราหวังดีกะเค้าแต่เค้าไม่ห่วงตัวเองมั่งเลย
เราก้อไม่รู้จะทำไงดี
ตอนนี้เลยอยากจะมาห่วงตัวเราเองมั่งแล้ว
ทำสิ่งที่ตัวเองต้องการดีกว่าเนอะ
พิมมาเยอะแล้วแต่ยังไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่เลย
แปลกแฮะ สงสัยต้องกลับไปใช้วิธีเดิม
ที่พิมนี่ไม่ได้เรียกร้องความสนใจแต่อย่างใดนะ
ก้อมันอยากระบายนิ แล้วก้ออย่ากลัวเราจะทำอะไรไม่ดีล่ะ
เราคิดก่อนทำนะ แล้วเราก้อเห็นคุณค่าของชีวิตด้วย
หลังๆมานี้ เจออะไรๆที่ทำให้ปลงไปได้หลายเรื่องเหมือนกัน
ตั้งแต่วันพุธที่แล้ว ไปใส่บาตรคนเดียว
เหงาเหมือนกัน แต่สบายใจแล้วก้อรู้สึกว่าได้ทำสิ่งที่ควรทำ
นั่นแหละหนึ่งในเรื่องดีดีไม่กี่เรื่องที่เกิดขึ้น
ทุกวันนี้เราก้อแอบมองคนอื่นอยู่เหมือนกันนะ
ถูกใจก้อมี ไม่ถูกใจก้อมี
เอ้อ แล้วถ้าแอร์อ่านบทความนี้ อยากจะบอกว่า
ไม่ใช่ความผิดของใครทั้งนั้น คงเป็นเพราะเวลายังไม่ให้โอกาส
อีกอย่างเราชอบให้เรียกพี่บอลมากกว่า55+
แม่บอกว่าฟังไม่รู้เรื่องเลยตอนโทรมา
...ขอคิดแป้บนึง ยังมีอะไรอีกนะ
วันก่อนไปสยามเดินคนเดียวตอนเย็นๆ
รู้สึกแปลกๆ มีอิสระนะ แต่มันว้าเหว่ยังไงไม่รู้
เจอรุ่นน้องที่รู้จักกัน ไปเดินด้วยกัน ก้อดีอ่ะ รู้สึกเหมือนกลับไปวันเวลาเก่าๆ
จะว่าไปเราก้อเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะ ตั้งแต่เข้ามหาลัย
หลังจากนี้เราจะขอใช้สโลแกน
"กินให้อิ่ม นอนให้หลับ ทำหน้าที่ให้ดีที่สุด แต่ก้อจะให้รางวัลกับชีวิตบ้าง สงสารตัวเองเหมือนกัน"
เอาล่ะบ่นมามากละ ตอนนี้เราไม่ได้ต้องการคำปลอบ หรือ ตักเตือนอะไรอีก
เขียนไปอ่านไปอีกรอบ สบายใจขึ้นเยอะแล้ว
พรุ่งนี้เราจะเป็นคนใหม่ 555 สู้ต่อไป ไอ้หน้าลิง January 13 จงอ่านหัวข้อแล้วอย่าเพิ่งงง
เพราะคราวนี้ไปเจอมาอีกละ 555
Be strong enough to face the word each day.
จง...เข้มแข็งพอที่จะเผชิญหน้ากับความจริง Be weak enough to know you cannot do everything alone. จง...อ่อนแอพอที่จะรับรู้ว่าลำพังเรานั้นทำอะไรไม่ได้ทุกอย่าง Be generous to those who need your help. จง...ฟุ่มเฟือยน้ำใจ เมื่อมีใครต้องการความช่วยเหลือ Be frugal with what you need yourself. จง..ประหยัดสิ่งที่จำเป็นไว้ Be wise enough to know that you do not know everything. จง...ฉลาดพอที่จะรู้ว่าเราไม่ได้รู้ทุกสิ่ง Be foolish enough to believe in miracles. จง...โง่พอที่จะเชื่อในปาฏิหาริย์ Be willing to share your joys. จง...เต็มใจจะแบ่งปันความสุขของตัวเอง Be willing to share the sorrows of others. จง...เต็มใจที่จะแบ่งรับความทุกข์ของผู้อื่น Be a leader when you see a path of others have missed. จง...เป็นผู้นำ หากทางที่ผู้อื่นทิ้งไว้ให้นั้นเลือนลาง Be a follower when you are shrouded in the midst of uncertainly. จง...เป็นผู้ตาม หากตกอยู่ในวงล้อมแห่งความไม่แน่นอน Be the first to congratulate an opponent who succeeds. จง...เป็นคนแรกที่แสดงความยินดีต่อความสำเร็จของคู่แข่ง Be the last to criticize a colleaque who fails. จง...เป็นคนสุดท้ายที่จะวิจารณ์ความผิดพลาดของเพื่อน Be sure where you next step will fall, so that you will not stumble. จง...มองเพียงแค่ก้าวถัดไปเพราะมันจะทำให้เราไม่ล้ม Be sure of your final destination,in case you are going to the wring way. จง...มองไปยังจุดหมายปลายทางให้แน่ใจ ว่าไม่ได้กำลังเดินผิดทาง Be loving to those who love you. จง...รักคนที่คุณรัก Be loving to those who do not love you, and they may change. จง...รักคนที่ไม่รักคุณ..แล้วสักวันหนึ่ง....เค๊าอาจจะเปลี่ยนใจ Above all, be yourself. แต่เหนือสิ่งอื่นใด...จงเป็นตัวของตัวเอง คมมั้ยล่ะ... January 05 วิธีการมองโลกในแง่ดีและแล้วเวลาที่เราจะได้มาอยู่ด้วยกันก้อกลับมาอีกครั้งนึง
วันนี้เราไปเจอข้อความอยู่อันนึง
น่าสนใจ แต่มันจะยาวหน่อยนะ
อยากจะให้แข็งใจอ่านซักนิดนึง บางข้อยิ้ม บางข้อสะดุ้ง เอ๊ะนี่มันกุนี่หว่า
ลองอ่านดู แล้วจะรู้ว่า โลกเราสวยกว่าที่คิด
แต่จะว่าไปบางคนก้ออาจจะเคยอ่านไปแล้วก้ออย่าว่ากันนะจ๊ะ
************************
December 02 เพื่อนอดใจไม่ไหวคับพี่น้อง
บทความนี้มันดีอ่ะ เลยเอามาอัพไว้อีกอันนึง
ว่าแล้วก้ออ่านแล้วเม้นให้ด้วยนา
ความคิดสมัย ป.1เพื่อนที่ดีคือคนที่ไปห้องน้ำเป็นเพื่อนคุณ แล้วก็จับมือคุณระหว่างเดินผ่านห้องโถงที่น่ากลัว ความคิดสมัย ป.2 เพื่อนที่ดีคือคนที่ทำให้คุณเข้าเรียนคลาสที่ไม่อยากเรียน (มั้ง) ความคิดสมัย ป.3 เพื่อนที่ดีคือคนที่แบ่งอาหารกลางวันให้คุณ เมื่อคุณลืมกล่องข้าวไว้ที่บ้าน = =? ความคิดสมัย ป.4เพื่อนที่ดีคือคนที่ยอมเปลี่ยนคู่เต้นในวิชาลีลาศเมื่อคุณไม่อยากจับคู่เต้นอยู่กับนิกจอมลามกหรือเอ็มกลิ่นแรง ความคิดสมัยป.5เพื่อนที่ดีคือคนที่เผื่อที่นั่งให้คุณเมื่อถึงมื้อเที่ยง ความคิดสมัย ป.6เพื่อนที่ดีคือคนที่พาคุณไปหาคนที่คุณตกหลุมรัก เพื่อขอให้เค้ามาเต้นรำกับคุณ เผื่อว่าเค้าปฏิเสธคุณจะได้ไม่ต้องอายไง ความคิดสมัย ม.1เพื่อนที่ดีคือคนที่ให้คุณลอกรายงานสังคม ความคิดสมัย ม.2เพื่อนที่ดีคือคนที่ช่วยคุณทำรายงานกลุ่มและไม่เคยนินทาคุณลับหลัง ความคิดสมัย ม.3เพื่อนที่ดีคือคนที่เปนที่ปรึกษาปัญหาหัวใจให้คุณและอินกับคุณในทุกๆอารมณ์ ความคิดสมัยม.4 คือคนที่ยอมเปลี่ยนวิชาเรียนเพื่อที่คุณจะได้มีเพื่อนนั่งกินข้าว ความคิดสมัย ม.5เพื่อนที่ดีคือคนที่ยอมให้คุณขับรถใหม่ของเค้าช่วยคุยกะพ่อแม่ของคุณเวลาคุณมีปัญหา แล้วก็คอยปลอบคุณตอนที่คุณเลิกกับแฟน ความคิดตอน ม.6เพื่อนที่ดีคือคนที่ช่วยคุณเลือกมหาวิทยาลัยที่จะเข้า แถมยังช่วยคุยกับพ่อแม่ให้ยอมให้คุณไปเรียนมหาลัยนั้นอีกด้วย ในงานจบการศึกษา เพื่อนที่ดีของคุณ คือคนที่ร้องไห้เงียบๆในใจ แล้วก็แบ่งปันรอยยิ้มกว้างๆ ให้คุณ หน้าร้อนหลังจบ ม.6 เพื่อนที่ดีคือคนที่ช่วยคุณล้างขวดหลังงานปาร์ตี้ ช่วยคุณแอบย่องออกจากบ้านตอนที่คุณตกลงกับพ่อแม่ไม่ได้ ทำให้คุณกับแฟนกลับมาคบกันอีก ช่วยคุณเก็บของเพื่อย้ายไปมหาลัยแล้วก็กอดคุณอย่างเงียบๆ มองคุณด้วยแวว-ตาที่ขุ่นมัวพร้อมกับความทรงจำ 18 ปีที่ผ่านมา...... ให้กำลังใจคุณในทางที่คุณเลือกเดินเหมือน 18ปีที่ผ่านมา และตอนนี้ เพื่อนที่ดี .... ยังคงเป็นคนที่ให้สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับคุณ จับมือของคุณเมื่อคุณกลัว ช่วยคุณต่อสู้กับสิ่งที่พยายามเอาเปรียบคุณ คิดถึงคุณตลอดเวลาที่คุณไม่อยู่ เตือนคุณในสิ่งที่คุณลืม ช่วยคุณผ่านอดีต แต่ก็เข้าใจเมื่อคุณอยากอยู่กับอดีตอีกซักนิด อยู่กับคุณเพื่อให้คุณมีความมั่นใจ หรือไปไกลๆ คุณซักพักเพื่อให้คุณได้มีเวลากับตัวเอง ช่วยคุณแก้ไขความผิดพลาด ช่วยคุณจัดการกับความกดดันทั้งหลาย ยิ้มให้คุณเมื่อยามคุณเศร้า ช่วยให้คุณเป็นคนที่ดีขึ้น และอย่างสำคัญที่สุด คือ ขอบคุณสำหรับความเป็น-เพื่อน ไม่ว่าเราจะไปถึงจุดไหน หรือเรากลายเป็นอะไรจะไม่มีวันลืมคนที่ช่วยให้เราไปถึงจุดนั้น ไม่มีการผิดเวลาที่จะโทรศัพท์ หรือส่งข้อความ เพื่อบอกเพื่อนของคุณว่า คุณคิดถึงพวกเค้าขนาดไหน หรือว่าคุณรักพวกเค้าขนาดไหน ถ้าคุณรักใครซักคน ก็บอกเค้าซะ จำไว้เสมอเลยนะว่าพูดสิ่งที่คุณคิด สิ่งที่คุณหมายถึง อย่ากลัวที่จะแสดงความรู้สึกของตัวเอง ใช้โอกาสนี้ในการบอกใครซักคนที่มีความหมายกับคุณ คว้าเอาไว้แล้วจะไม่เสียใจ สิ่งสำคัญที่สุด อยู่ใกล้ๆ กับเพื่อนและครอบครัว สำหรับการที่พวกเค้านั้นทำให้คุณกลายมาเป็นคุณในวันนี้ บอกความรู้สึกซะให้เกิดความแตกต่างขึ้นในวันของคุณและเค้า ความแตกต่างระหว่างการแสดงความรัก และการเสียใจ คือ การเสียใจอาจจะอยู่ตลอดไป อย่ารอ.......ให้ถึงพรุ่งนี้วันนี้ไปเจอเรื่องๆนึงที่อยากจะให้เพื่อนๆได้อ่าน แต่ก่อนอ่าน ลองอ่านข้อความก่อนหน้านี้ด้วย
แหะๆ ดีเหมือนกัน แล้วช่วยเม้นกันด้วยนา
เอาล่ะ ไม่เกริ่นละ มาอ่านกันเลยดีกว่า
November 29 MSN เล่นไปเพื่ออะไรแหะๆ นานมาแล้วเคยมีคนเข้ามาอัพสเปซ
แต่ตอนนี้นานๆทีจะได้เข้ามาอัพบ้าง
แหม...ก้อคนมันยุ่งนิหน่า
วันนี้ไปเจอเรื่องๆหนึ่ง เข้าท่าดี อาจจะเคยอ่านเจอผ่านforward mailมาบ้างแล้ว
แต่อ่านดูอีกครั้ง แล้วจะรู้ว่า MSN เล่นไปเพื่ออะไร
...เคยถามตัวเองบ้างมั้ย ว่าเล่น MSN ไปเพื่ออะไร... ...ไว้แชท ไว้ส่งงาน ไว้เฉยๆอย่างนั้น... ...แต่สำหรับเรา มันไม่ใช่... ...MSN เป็นจุดเริ่มต้นเรื่องราวดีๆต่างๆมากมาย... ...ทำให้เราได้รู้จักคนมากหน้าหลายตา ทั้งในและนอกโรงเรียน... ...เปลี่ยนสังคมของเราให้มีขนาดใหญ่ขึ้น... ...ไม่รู้สึก "เหงา" เวลาได้แชทกับใครซักคนในนั้น... ...พูดคุยเล่น ถามสารทุกข์สุขดิบ... ...นัดดันไปกินข้าว นักกันไปเที่ยว... ...เปิดเว็บแคม พูดออกทางไมโครโฟน ส่งเพลง ฯลฯ... - เชื่อว่า...หลายคน ก็มีคนที่"อยาก"จะคุยด้วยอยู่ใน Lists - ...คนๆนั้นอาจจะเป็นคนพิเศษของคุณหรืออะไรก็ตาม... ...เขาเป็นคนที่พิมเร็ว คุยเก่ง สรรหาเรื่องมาเล่าให้เราขำอยู่หน้าจอ... ...หรืออาจจะมาขอคำปรึกษาจากเรา เวลาเศร้ามา ผิดหวัง อกหัก... ...เนื่องจาก เราไม่เห็นหน้าเขา เขาไม่เห็นหน้าเรา... ...เราไม่สามารถรู้ได้เลยว่า เขามีความรุ้สึกยังไง... ...นั่นอาจจะเป็นข้อดีในส่วนหนึ่ง... ...เวลาเขาเศร้า... เราอาจจะนั่งร้องไห้ให้เขา โดยที่เขาไม่รู้ตัว ...เวลาเขาสนุก... เราก็นั่งหัวเราะเป็นคนบ้าอยู่ในห้องเพียงลำพัง ...เวลาเขาบ่น... เราอาจจะนั่งเท้าคางหน้าจอ อ่านไปเรื่อยๆ แล้วนั่งพิมปลอบ ~ เวลาเขาพูดถึงคนๆนั้น เราอาจจะเผลอลืมพิมตอบโดยไม่รู้ตัว!! ~ ...MSN เป็นที่รวบรวมหลากหลายอารมณ์ในที่นั้น... ...สุข เศร้า เหงา ซึม อาจจะเกิดขึ้นที่เดียวกัน... + คุณเคย... รอใครซักคนในนั้นมั้ย + ...มันอาจจะเป็นเรื่องปกติของหลายๆคน... ...รอให้คนๆนั้นมาคุยกะเรา ในขณะที่เรากำลังนั่งเฝ้ารออยู่หน้าจอ... ..."เขาออนแล้ว.. ทำไมยังไม่มาทักเราอีกนะ" เคยบ่นแบบนี้ในใจบ้างมั้ย... * MSN ก็เป็นอีกที่นึง ที่ทำให้เรา "เสียความรู้สึก" ได้เช่นกัน * ...หน้าจอเตือนแล้วว่าเขา ON MSN... ...เมื่อก่อนนั้น เขาทักเราก่อนเสมอ แล้วก็พูดคุยกันยาวเหยียดยัน ตี1 ตี2... ...ตอนนี้ เขาไม่ทักเราก่อนแล้ว... ...มิหนำซ้ำ ถามอะไรไปก็ไม่ค่อยตอบ บอกปัด "อืมๆ" อยู่ตลอดเวลา... ...ลักษณะการพูดจาเริ่มไม่เหมือนเดิม... ...ดูเหินห่าง หรือ "เริ่มเบื่อกันแล้ว".... ...เมื่อตอนออก ก็ออกไปซะอย่างงั้น ทั้งที่เมื่อก่อนเคยบอก Good night ทุกคืน... ...บางครั้ง คุยแล้ว ก็ปล่อยให้นั่งรอคำตอบ ทั้งๆที่มันนานแล้วนะ... ...หลายคนก็ยังคงรออยู่แบบนั้น... \เพราะอะไร// ++เพราะคุณ คือคนที่เค้าเฝ้ารออยากจะคุยด้วยยังไงล่ะ++ ...การรอคอยอะไรซักอย่าง... ...โดยเฉพาะ คนที่เราให้ความสำคัญไปแล้ว... ...มันทรมาณนะ เหมือนตัวเองไม่มีค่าเลยยังไงก็ไม่รู้... ...บางคนอาจจะไม่รุ้สึก แต่คนที่มันนั่งรอคุณน่ะ... ...มันเจ็บอยู่ข้างในลึกๆรู้มั้ย... ฿ บางที... เขาก็ไม่อยากทักก่อน เพราะเกรงใจคุณ ฿ ...ตอนนี้... คุณหลงลืมความสำคัญของใครซักคนไปรึเปล่า... ...รีบซะนะ ก่อนที่ความสำคัญที่เขามีให้คุณ... ...จะลดน้อยลงไปกว่านี้... ...เขาอยากได้ยินคำว่า "ฝันดีนะ" จากคุณอยู่นะ... ...ออนเอ็มซะ คนที่เขา"รัก"คุณ กำลังรออยู่... October 06 เพื่อนกะแฟน มันแทนกันไม่ได้ระหว่างเพื่อนกะแฟน... อาหาร เพื่อน: ข้าวราดแกง / ก๋วยเตี๋ยว ราคาไม่เกิน 30แดกไรแพงๆวะ เปลืองชิบ แฟน: แดกห่าอะไรก็ได้ที่มันไม่ใช่ข้าว - สปาเกตตี้ เฟรนฟรายซ์ ซูชิ ชิสุ สั่ง กันไป… มื้อละร้อยขึ้น -------------------------- ข้ามถนน แฟน: ข้ามได้มั้ย ระวังนะครับ! จับมือผมไว้ เพื่อน: ………อ้าว! xxx;… รอกูด้วย(แม่งข้ามไปนานละ) -------------------------- เวลาเดิน แฟน: แนบชิดประหนึ่งตัวดูดแบบสุากาศ เพื่อน: เฮ้ย! ไปไกลๆกูหน่อยดิ ร้อนจะตายห่า!! -------------------------- บนรถเมล์ แฟน: นั่งก่อนเลยครับ เดี๋ยวผมยืนเอง เพื่อน: เหยิบหน่อยดิวะ กูจะนั่งด้วย! -------------------------- เงิน แฟน: มีเสมอ..จ่ายไม่อั้น เพื่อน: ไม่มีเสมอ... คุณออกไปก่อนละกัน เดี๋ยวกูให้(แร้วแม่งก็ชิ่ง) -------------------------- มาสาย แฟน: ไม่เป็นไรครับ ผมรอได้ เพื่อน: ทำห่าไรอยู่วะ มาโคตรช้าเลย สาด ...เลี้ยงข้าวกูเลย(เพิ่งจะมาก่อนแม่ง ได้ 5 นาทีเหมือนกัน) -------------------------- ช่วยทำธุระ แฟน: ว่างเสมอ - อ๋อ ว่างครับ จะให้ไปถึงที่นั่นกี่โมงดี จะได้เตรียมตัวล่วงหน้า เพื่อน: ไม่เคยว่าง - ขนของย้ายห้องเหรอวะ .. เออ...ที่จริงก็ได้นะ แต่พอดีแม่กูให้ช่วยพาไปหาญาติๆฝ่ายแม่ว่ะ แล้วบ่ายๆต้องไปหาของฝ่ายพ่ออีก คงไม่ว่างแล้วละ -------------------------- กลับบ้านดึก แฟน: เดี๋ยวผมนั่งรถไปส่งดีกว่านะ กลับคนเดียวอันตราย เพื่อน: กลับยังไงวะคุณ มีค่ารถป่าว แต่กูไม่มีให้ยืมนะเว้ย -------------------------- ป่วย แฟน: เป็นไรมากมั้ย? กินยายังคับ ห่มผ้าด้วยนะ(แม่งดูแลแม่อย่างนี้ป่าววะ) เพื่อน: เป็นห่าไรอีกวะ สำออยอะดิคุณ… ออกมาให้ไวเลย แดกเหล้ากัน --------------------------- สอนหนังสือ แฟน: ไม่เข้าใจตรงไหนบอกนะครับ จะอธิบายให้ใหม่ เพื่อน: กูสอนคุณ 3 รอบแล้วนะ ห่านี่ แดกหมาแทนข้าวไงวะ -------------------------- วาเลนไทน์ แฟน: ให้คุณได้ทุกอย่าง ยกเว้น ดาว เดือน และ ขนหน้าอก เพื่อน: ……………(วันนี้มันไม่มีตัวตน) -------------------------- โดนทิ้ง แฟน: เราไปกันไม่ได้ / อย่ามายุ่งกับเรา / ไปไหนก็ไปรำคาญ เพื่อน: ไม่เป็นไรเว้ย! ช่างแม่ง … คุณยังมีกูอยู่ October 05 วันนี้กะรุ่นน้องของเราไม่ได้อัพสเปซซะนาน ฝุ่นขึ้นกันเลยทีเดียว
วันนี้น้องโควต้าจะมาสอบสัมภาษณ์กัน
ดีใจมากมาย ได้ทำตัวเป็นรุ่นพี่ซะที แต่จะดีหรือป่าวไม่รู้นะ
แหกขี้ตาตื่นเอาตอนตีห้า กว่าจะได้ออกจากบ้าน
ก้อปาเข้าไปหกโมงครึ่ง
ไปถึงม.8โมง โหแม่เจ้า รุ่นน้องเต็มเลย
ยังเด็กๆกันทั้งนั้น หึหึ เหมือนคนโรคจิตเลยวุ้ย
ดูแล้วสดใสดีอ่ะ อยากกลับไปสิบสี่อีกครั้ง
หลังจากที่เก็บข้าวของเรียบร้อยแล้วก้อเริ่มต้นภารกิจ
ลงไปรอน้องใต้ตึก CB4
หลังจากนั้นก้อพาน้องๆขึ้นมาที่ห้องภาค
แล้วก้อนั่งคุย แหม น้องๆเอาแฟ้มมากันคนละเล่มสองเล่ม
ไอ้ตอนสมัยเราเนี่ยนะ เหอะๆ มีแค่ใบประกาศลูกเสือกะค่ายผู้นำ
555+
แต่น้องๆเค้าหน้าตาซีเครียดกันจังเลยอ่ะ
เลยต้องแหย่เข้าไป จะมุขขำไม่ขำ แค่น้องยิ้มก้อพอแล้ว
ดูเหมือนเป็นคนดีเนอะ
หลังจากคุยกันไปซักพัก เค้าก้อเริ่มเรียกชื่อทีละคน
ตอนแรกเราก้อค่อยๆเดินคุยกะน้องไป ซักพักเราก้อเริ่มเบื่อ
เข้าไปคุยกะน้องที่รอเข้าไปสัมภาษณ์ดีกว่า
คุยไปเรื่อย น้องเครียดกันจังเลย ตอนรุ่นพี่ไม่มีแฟ้มยังไม่เครียดเลย
น้องมองหน้า แล้วเริ่มต้นเครียดต่อไปอย่างอดทน
เอาล่ะสิ เราเครียดเอง
พอไปซักพัก คิวเริ่มน้อยพี่ๆเริ่มว่างกัน
ก้อมารุมล้อมรุ่นน้องทีละ5-6คน
เล่นเอาน้องหายเครียดมาเขินแทน
แหย่กันไปแหย่กันมา
จากน้องๆที่คิดว่าไม่แน่ที่จะเข้า กลายเป็น80% ที่จะเข้า
เจ๋งไปเลยน้องรัก 555+
หลังจากเส็ดคนสุดท้ายก้อล่อเข้าไปเที่ยง หิวข้าวชะมัดยาด
แต่เราก้อภูมิใจที่ได้ดูแลเทกแคร์น้องๆ
แม้จะไม่มาก แต่ใครเลือกที่จะเข้าที่นี่ก้อยินดีต้อนรับมาเป็นน้อง
ของพี่พี่ทุกคนเลย น้องที่ไม่เลือกก้อด้วยนะ
ความผูกพันแม้จะสั้น แต่ก้อมีความหมายนะ
แล้วเจอกันนะน้องๆ แม้ว่าน้องจะไม่ได้อ่าน
แต่คนมันอยากพูดนิ
ไปละน๊า งานเยอะ555+ August 12 งานเลี้ยงรวมกลุ่ม~ครั้งแรกในชีวิตมหาลัยเย้...ตอนนี้เราก้อมีเรื่องจะมาอัพซักที หลังจากไม่มีเรื่องให้เล่ามานาน
เอาล่ะวันนี้ หรือเมื่อวานของวันนี้
มีการนัดรวมพลคนน่าตาดี ที่ไม่มีแฟน
หลังจากแยกย้ายกันไปนานทีเดียว
วันนี้นัดกันตอน11โมง กว่าจะพร้อมก้อประมาณ 11โมงครึ่งได้
นั่งแท๊กซี่ไปสยามราวกับบ้านล่ำ
ไปจองคิวถ่ายรูปที่โฟโต้มี
ไปหาอะไรกินกันเล็กน้อยที่เดอะพิซซ่า
รองท้องแค่สองถาด ชิวชิว
แล้วไปถ่ายรูป ดีนะ เลือกฉากห้องครัวไว้
ได้ใจมั่กมั่ก
หนุกหนานสุดสุด ไว้คราวหลังจะเอารูปมาลงให้
แล้วก้อเดินทางไปหาห้องร้องเกะ
กันอย่างเมามัน เดินไปทั่วสยาม ไม่มีเลยพี่น้อง
ห้องเต็ม มันจะมาเสียงดีอะไรพร้อมๆกันเนี่ย
เดินหาไปซักพักก้อจองที่มาบุญครองเอาไว้แหละ
แก้ขัดไปก่อน
จองเส็ดก้อไปนั่ง... ที่ร้านเคเอฟซี
อย่างไฮโซ สั่งน้ำแก้วเดียว เอ้ยสอง
พอกินกันเส็ดก้อได้เวลาพอดีเลย
เก่งป่ะล่ะ 7คน กินน้ำสองแก้ว ครึ่งชั่วโมง
แล้วก้อไปร้องเกะกัน ร้องแบบนอนสต๊อป
ครึ่งเพลงเปลี่ยนทันที ทำให้เกิดอาการ ไม่รู้จะร้องอะไร
ตอนที่มันผ่านไปแล้วชั่วโมง
สุดท้ายได้ร้องจบเพลงอยู่แค่ไม่กี่เพลงเท่านั้น
แต่เพลงสุดท้ายนี่จบก่อนเค้าปิดซักสามวิได้
แม่นจริงๆ
พอร้องเส็ดก้อไปเอารูป โอ้แม่เจ้า
รูปสวยดีมั่ก คุ้มๆ
แบ่งมรดกกันเส็ดก้อเดินทางกลับบ้านด้วยรถแท๊กซี่
เสร็จสรรพวันนี้ก้อล่อเข้าไป4ร้อย
เซ็งเป็ด 555+
แต่เสียเงินไปแลกกะความคิดถึงที่ในที่สุดก้อได้เจอกัน
ถือว่าสี่ร้อยจิ๊บๆไปเลย แต่เรื่องจะเอาเงินที่ไหนไปกินนั้น
ก้อต้องสุดแล้วแต่เพื่อนใหม่ที่บางมดทั้งหลาย
จะเห็นใจแล้วล่ะครับโฮ่ะ โฮ่ะ August 06 วิธีการหา url จากไฟล์ในเครื่องเนื่องด้วยข้าน้อยค่อนข้างเก็บกดเพราะว่าไม่สามารถหาโค้ดเพลงใหม่ๆมาลงสเปซได้ จึงไขว่คว้าและค้นคว้า ฮึ่มๆ และแล้วก้อได้555+ กรณีนี้จำเป็นที่จะต้องมีเน็ตที่เร็วพอตัว..ขอย้ำ ขั้นแรกเราก้อต้องหาเวบเพื่อที่จะเอาเพลงนั้นๆไปฝากเอาไว้ เวบที่แนะนำเพราะเราก้อใช้อยู่นั่นคือ www.yousendit.com พอเข้าไปแล้วจะได้เห็นหน้าจอประมาณนี้ เราก้อเอาอีเมลล์ของเราใส่ลงไปทั้งสองช่องบน ในรูปจะเห็นว่าใส่ลงไปแค่ช่องผู้ส่ง แต่ช่องบนใส่เพื่อให้มันส่งลิ้งค์มาที่เมลล์เรา เผื่อเราลืม หลังจากนั้นก้อเลือกไฟล์ที่เราต้องการ แล้วก้อกด send เส็ดแล้วจะมีหน้าจออย่างงี้ แล้วเราก้อรอ ร้อ รอ ไปเรื่อยๆจนกว่ามันจันเส็ด พอมันเส็ดมันจะส่งเมลล์มาหาเราเพื่อให้เราเปิดลิ้งค์ หรือจะกดจากหน้าจอนี้ก้อได้ เพราะมันจะโชว์ตอนเล็ดเหมือนกัน ตรงตัวสีน้ำเงินนั่นแหละ เป็นไฟล์ที่เราจะดาว์นโหลดได้ และไอ้เมลล์ที่มันส่งไปก้อจะบอกไอ้ลิ้งค์ตัวนี้แหละ แต่เราจะไม่ดาว์นโหลด ก้อเรามีอยู่แล้วนี่ แต่เราเอา Url ของมัน ด้วยการคลิกขวาแล้วเลือก properties จะได้รูปต่อมา นั่นไงเล่า 555+ และแล้วurlหรือ โค้ดเพลงที่เราต้องการมันก้อมาอยู่ตรงนี้ที่นี่ ตรงตัวaddress แต่ในบางกรณี หน้าจออาจจะยั้วเยี้ย แต่ให้เราดูแต่ที่ address ไม่ใช่ location อย่าลืมนะจ๊ะ วิธีนี้ใช้ได้ผลดีทีเดียว ส่วนที่มานี่ก้อต้องยกเครดิตให้กับ เพราะเวบเด็กอย่างเรานี่เอง555 วันนี้ไปก่อนล่ะ สบายใจแล้ว 555+ โอ้ยบ้าไปแล้ว 555+ หัวเราะไม่หยุดแล้วว้อย555+ ไปซะที เฮ้อ...555+ วันนี้...ฉันมีเธอวันนี้ ...ฉันมีเธอ สุเมธ & เดอะปั๋ง ก็ไม่รู้ว่าอะไร ทำให้เราได้พบกัน ทั้งที่มันไม่น่าจะเป็นไปได้ เธอก็มีโลกของเธอ ต่างกับฉันมากมาย เหมือนไม่มีอะไรเลยที่คล้ายกัน แต่ถามว่าชอบเธอไหม สบตาแล้วถูกใจไหม ก็ตอบว่าใช่เป็นอย่างนั้น จะเป็นลิขิตจากฟ้า หรือว่าปาฏิหารย์ อะไรยังไงก็คงไม่สำคัญ เท่ากับวันนี้ฉันมีเธอ เธอไม่เป็นอย่างที่ฉันคิด เธอไม่ใช่คนที่ฉันฝัน แต่เธอเป็นมากกว่านั้น เธอคือคนที่ฉันรัก แต่ถามว่าชอบเธอไหม สบตาแล้วถูกใจไหม ก็ตอบว่าใช่เป็นอย่างนั้น จะเป็นลิขิตจากฟ้า หรือว่าปาฏิหารย์ ฉันเองก็ไม่เคยเข้าใจ เท่ากับวันนี้ฉันมีเธอ และจะขอมีเธอ อยู่อย่างนี้ July 07 จากคอมพิวเตอร์ปีหนึ่ง..สู่..cpeยี่สิบเอ็ด"คอมพิวเตอร์ปีหนึ่ง...คอมพิวเตอร์ปีหนึ่ง...เพลงBOOM CPE...เพลงBOOM CPE..."
เสียงที่ค่อนข้างคุ้นเคยในช่วงนี้ เพลงบBOOMของภาคเรานั่นเอง มะวานนี้ เป็นวันที่พวกเราต้องแสดงSpirit
ซึ่งเป็นหนึ่งสิ่งสุดท้ายในSOTUS
ในเมื่อเราได้สิ่งนี้มาแล้วเราจะบอกว่าSOTUS เนี่ยคืออะไร
S..Seniority.. ความเคารพในพี่น้อง
อันแรกนี่ใช้เวลานานทีเดียวกว่าพี่เค้าจะยอมรับ เพราะเราต้องแสดงให้พี่เค้าเห็นตลอดเวลา ว่าเราให้ความเคารพพี่เค้าเสมอ
O..Order..ความรับผิดชอบ ความมีวินัย ความใส่ใจทำงาน
อันที่สองนี่เน้นยาก และต้องใช้เวลา พี่เค้าจะสั่งงานเราสองถึงสามชิ้น ให้เราไปทำ ซึ่งงานที่เราจะทำ ก้อจะเล่าให้ฟังต่อไป
T..Tradition.. ประเพณี ธรรมเนียมปฏิบัติ
อันนี้คือ เราต้องไม่ทำให้สิ่งที่พี่พี่เค้าทำมานั้น มาเสียในรุ่นเรา อะไรประมาณนั้น คิดเองเลยนะเนี่ย
U..Unity.. ความเป็นหนึ่งเดียวกัน
อันนี้เราต้องแสดงให้เห็น ในงานที่เราทำ และกิจกรรมที่พี่สั่ง ว่าเราเป็นพวกเดียวกัน ไม่มีแบ่งแยก สามัคคีกัน
S..Spirit..อันนี้ไม่รู้จะอธิบายยังไง เพราะว่า มันต้องรู้ด้วยตัวเองแล้วจะรู้ว่าเราเนี่ย จะมีSpiritหรือไม่
ทั้ง5อย่างนี้ เป็นสิ่งสำคัญที่ต้องมีเมื่อเราดำรงชีวิตอยู่ในมหาลัย หรือแม้แต่การดำรงชีวิตในอนาคต
เอาล่ะนะ ณ บัดนี้ เราจะมาเล่าให้ฟังว่า เราเหล่าCPE21นั้น ผ่านการทดสอบของพี่ๆมาอย่างไร
การทดสอบมีขึ้นสองวัน วันแรกเป็นการทดสอบการร้องเพลงประจำภาควิชา ไอ้ร้องเนี่ยมันร้องได้แล้วล่ะ แต่มันยังไม่สมบูรณ์
เราก้อร้องไปสิ สุดเสียง ประมาณ5-6รอบได้มั้ง พี่เค้าก้อบอกว่า ยังมีคนอู้ ต้องให้ร้องทุกคน แบบเต็มเสียง
ร้องไปเรื่อย เสียงเกือบหมดแล้ว มันก้อยังไม่ผ่านเลย นานมาก แบบว่า ท้อเลยอ่า
ยังดีพี่เค้ายังให้พักบ้าง ร้องใหม่ พี่เค้าสั่งให้แบ่งเป็นสามกลุ่ม ร้องเพลงเดียวกัน
กลุ่มแรกเริ่มร้องไปได้ซัก2-3ท่อน กลุ่มสองก็เริ่มร้อง เริ่มท่อนแรกเลยนะ เริ่มฟังไม่รู้เรื่องแล้ว
เหมือนเดิม กลุ่มสามเริ่มร้องตอนที่กลุ่มสองร้องไป2-3ท่อน โหเสียงงี้ฟังไม่รู้เรื่องเลย
เอาแค่ให้ในกลุ่มร้องพร้อมกันก้อแย่แล้ว พี่เค้ารอฟังไป3-4รอบก้อบอกให้หยุด แล้วบอกว่า ถ้ายังร้องไม่พร้อมกันอย่างงี้ ยังไงก้อไม่ได้หรอก
แล้วก้อให้ร้องใหม่ เราก้อร้องไปอย่างงงๆ แล้วมันจะพร้อมกันยังไงเนี่ย ร้องไปก4-5รอบมันไม่พร้อมอยู่แล้วล่ะแน่นอน
พี่เค้าก้อว่า ไม่พร้อมกัน ไหนบอกว่าฝึกมาแล้วไง และอื่นๆอีกมากมาย "มันจะพร้อมมั้ยเนี่ย เริ่มไม่พร้อมกันเนี่ย "คิดอย่างงี้
พี่เค้าให้เวลาปรึกษากันก่อน เราก้อวางแผงเลย เอางี้ละกัน กลุ่มแรกให้ร้องช้าๆ กลุ่มสองให้ร้องให้ทันกลุ่มแรก
แล้วสองกลุ่มค่อยรอกลุ่มสาม แน่นอน เราอยู่กลุ่มสาม ต้องเร่งแบบโคดๆเลย
พอเริ่มร้องไปนะ กลุ่มหนึ่งร้องช้ามาก พี่เค้าก้อว่า ว่าจะช้าไปไหนให้ร้องใหม่
ร้องใหม่กลุ่ม1 ก้อพยายามช้านะ กลุ่มสองพยายามเร็ว พี่เค้าบอกจะเร็วไปไหน ให้กลุ่มสองหยุดร้อง
ผิดแผนมากมาย กลุ่มสามเราก้อร้องไม่ทันแล้วล่ะ เละเป็นโจ๊กเลยพี่น้อง
พี่เค้าก้อบอกว่า ร้องอย่างงี้ ไหนว่าปรึกษาแล้ว ทำไมยังไม่พร้อมกัน
ร้องใหม่ประมาณ2-3รอบ รอบเกือบสุดท้ายกลุ่ม1กะกลุ่มสองพร้อมกันแล้ว เหลือกลุ่มสามอีกประมาณ5-6คำได้
เหนื่อยเหมือนกัน แต่ใช้สมองดี ได้ความสามัคคีดีมากๆ เลย รอบสุดท้ายจับจุดได้ เลยสำเร็จในที่สุด
แล้วพี่เค้าก้อให้BOOM ตอนนั้นหวัดกิน ก้มมากไม่ได้ มันหายใจไม่ออก
ร้องไปซักพัก พี่เค้าคงกลัวเลยเวลา เค้าเลยปล่อยก่อน แล้วบอกว่าพรุ่งนี้งานที่สั่งไป ขอให้ทำให้เต็มที่
พี่พูดอย่างงี้ ค่อนข้างโล่งอกนะ แบบเหมือนกับว่า พี่เค้ารอดูช่วงสุดท้าย ถ้าดีก้อได้
วันรุ่งขึ้นมาม.แต่เช้า มาเตรียมงานและซ้อมเพลง งานนี้ทุ่มทุนสร้างมากมาย มีทั้ง ป้ายผ้า 1 ผืน Cut Out 4 มั้งนะ
ตัวมาสค๊อต 6ตัว Propอีกเพียบ แต่งเพลงสันทนาการใหม่อีก 4 เพลง แบบว่าหมดตัวเลยงานนี้ เตรียมงานมาได้1อาทิด
งานเริ่มตอน12.30 พอซัก12.00ก้อรวมตัวเตรียมเดินทาง
ตามแผนที่วางไว้นะ จะมีพวกPR ประมาณ10คน ขึ้นไปแจกใบปลิว และแบบสอบถาม
หลังจากนั้นPRจะได้รับสัญญาณให้ลงมาอย่างเร็ว แล้วพวกที่เหลือกว่า100 คน จะวิ่งแหกปาก หรือโวยวาย หนีตัวมาสค๊อตสองตัวที่วิ่งตามมา
ตานนี้แหละ คนทั้งโรงอาหารก้อจ้องมองมา และงง สงสัย หรืออะไรก้อไรแล้วแต่
ตัวมาสค๊อตนั้นมันก้อคือตัวบุหรี่ มีดาบด้วย555+ จำได้ว่ายัดใส่มือมันเอง
แล้วพวกเราก้อจะมานั่งรวมกันอย่างลนลาน ที่กลางโรงอาหารขอความช่วยเหลือ โดยมาสคอต บุหรี่จะมายืนล้อมเอาไว้
ทันใด้นั้นมาสคอตอีกสี่ตัว เป็นกล่องนม ก้อจะมาสู้กะบุหรี่ เอาพุงชนกัน ช่วงนี้ฮาสุด เพราะมาสคอตยังเอามือมาจับกันไม่ได้เล้ย
มันดูอุ้ยอ้าย น่ารัก จนพี่ๆขำกัน
พอบุหรี่ล้มลงทั้งสองตัว ก้อจะมีเสียงปรบมือ และเฮมาจากพวกเรา
หลังจากนั้น ก้อจะบรรเลงเพลงประมาณครึ่งชั่วโมง เต้นตลอด ทั้งสันใหม่ สันเก่า บูมไก่ ไก่ย่าง โอ้ยมันส์
พอเต้นเส็ดก้อได้รับเสียงปรบมือจากพวกพี่ๆ"สุดยอด..สุดยอดสุดยอด..ๆ"
ปลื้มครับพี่น้อง เสียงหายเหงื่อตก สนุกมาก คุ้มๆ
แล้วเราก้อลงมาจากโรงอาหาร มาเต้นท่ามดคอมต่อ ตอนนี้อ่านะ เราอยากบอกว่า เราดีใจมากๆเลยอ่ะ ที่ได้มาร่วมงานกะเพื่อนๆ
แบบว่าได้ใจเลยอ่า เต้นได้ไม่ได้ก้อพยายามกัน
หลังจากนั้นเราก้อเข้าเรียนต่อไม่ต้องบอกมั้ง หลับกันจน..อาจารย์ว่าเลยอ่า555+
จะให้ทำไงล่ะเนอะ เหอะๆ
ตอนเย็นก้อยังมีทดสอบครั้งสุดท้าย พี่เค้าให้เราแสดงอะไรบางอย่าง เราก้อเอาเลย ร้องเพลงCPE เจ้าเอย
ร้องไปสิ เกือบ10รอบได้มั้งยังไม่ได้ ยังไม่ดี มาร์ชCPEเกือบ10รอบ ยังไม่ดีอีก
จนต้องเปลี่ยนรูปขบวนใหม่ จนได้นั่นแหละ เสียงงี้ DUAL คอ ยังไม่พอเล้ย
พอเส็ดแล้ว พี่เค้าก้อจัดการ ให้เราBOOM CPE ไป5-6รอบ
พี่เค้าสั่งว่า คอมพิวเตอร์ปีหนึ่งๆ เพลง BOOM CPEๆ
ร้องอีก3-4รอบ พี่เค้าบอก"พอ.."
แล้วก้อสั่งอีก "CPE 21..CPE21..เพลง BOOM CPE..เพลง BOOM CPE.."
ใจมาเป็นกองเลย เค้าเรียกเราว่าCPE21 เสียงมาจากไหนไม่รู้อ่ะ ดังจนพื้นสั่น อันนี้ไม่โม้
ร้องไปสองรอบได้ พี่ๆปีสองก้อลงมาBOOM ด้วย เสียงดังสนั่นมากมาย
หลังจากนั้นพี่ๆก้อสั่งว่า "วิศวะคอมพิวเตอร์ ยกเว้นปีหนึ่ง เพลงBOOM CPE"แล้วพี่เค้าก้อBOOM ให้เรา
ร้องเพลงอีกเพลงนึง เต็มที่จริงๆ พี่ๆเรา แล้วพี่เค้าก้อบอกว่า
"จากนี้เว้ย..จะมีแค่ CPE1..2..3 จนถึง CPE18..19..20..แล้วก้อพวกคุณ..CPE21"
ปรบมือเกรียว ชอบมากคำนี้ คุ้มแล้วที่เราทำมา
แล้วพี่เค้าบอกว่า ที่แสดงตอนเที่ยง ผมขอดูอีกรอบ ได้มั้ย...
ได้คร้าบๆๆๆๆ สนุกสนานกันไป พี่ๆก้อเต้นด้วย หลังจากนั้นก้อประกาศสายรหัส
โอ้จอร์จ พี่ว๊ากนั่นเอง สายรหัสเรา 55 โลกกลมมากมาย
ตอนนี้ จบไปแล้วสำหรับการรับรุ่นของภาควิศวะคอม ต่อจากนี้ เราพร้อมแล้วที่จะต่อสู้กับการเรียน การบ้าน55
และพร้อมแล้วที่จะอยู่ในมหาวิทยาลัย เทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี แห่งนี้ ต่อไป |
|
|
