นิภัทร์'s profileYodaspacePhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
YodaspaceApril 11 โหมดระบาย (อีกแล้ว)ก่อนอื่น ขอบอกว่า ในบล๊อกนี้ เราเขียนเพื่อระบายอารมณ์ อย่าไปใส่ใจมาก เป็นแค่เพียงวิธีผ่อนคลายวิธีหนึ่งเท่านั้น หากเป็นไปได้ก้ออย่าเข้ามาอ่านเลย ปิดไปซะ วันนี้เราได้รู้อะไรอีกอย่างหนึ่งว่า เราเนี่ย เป็นคนที่นิสัยไม่ดีเอามากๆเลย เหมือนกับว่า ที่ผ่านมาเราหลอกตัวเองยังไงก้อไม่รุ้ หลอกว่าตัวเราเป็นคนดี เฮ้อออออ.................. รู้สึกดีขึ้นหน่อยนึง แต่ต้องเขียนต่อไป บางทีเราก้อรู้สึกว่า กุเนี่ยทำไมมันขี้อวด อวดเก่ง ทำตัวเป็นคนที่รู้ไปซะทุกอย่าง บางเรื่องถึงขนาดต้องโกหก เพื่อทำให้ตัวเองดูดี ทั้งๆที่ก้อรุ้อ่านะ ว่าทำไปก้อไม่ได้อะไรขึ้นมา รู้สึกว่าปากตัวเอง มันคอยแต่จะปกป้องตัวเองตลอดเวลาเลย บางเรื่อง เราก้อยึดมั่นในความคิดของตัวเองอยุ่ คิดว่ากุแน่ กุเก่ง คนอื่นมันผิดไปหมด ที่กุคิดน่ะมันถูกแล้ว แต่พอรู้ว่าความคิดตัวเองผิด มันยอมรับนะ ว่าผิด แต่ก้อยังรุ้สึกเสียหน้าอยู่ดี ดูดิ คนอะไรมันจะนิสัยแย่ได้ขนาดนี้ แล้วก้อยังรู้สึกว่า เป็นคนทีไม่มีอนาคตเลย คิดว่า มันก้อจริงนะที่เกรดกะคะแนนเราก้อพอใช้ได้ แต่คิดดิ ตอนนี้เรายังไม่รุ้เลยว่าเราชอบอะไรจริงๆ เหมือนกับเรื่องผู้หญิง 555+ เคยมีคนที่ดีพร้อม แต่ก้อเบื่อ นิสัยแย่จริงๆเลย เหมือนกันมันได้มาแล้วอ่ะ แล้วพอมาคิดดู เหมือนจะเข้าข้างตัวเองอีกแล้ว ว่าก้อเพราะเรารุ้ว่าเรานิสัยเป็นอย่างงี้ เราเลยเลิกกันมั้ง ไม่รู้ใครเลิกใคร แต่ทุกวันนี้แค่คิดถึงก้อรู้สึกผิดแล้ว เฮ้อออออออออ.......... ตอนนี้คิดจะไปชอบใคร ก้อรุ้สึกว่า จะจีบเหรอ ถ้าสมมุติ ฟลุ้คติด แล้วเราจะไม่เบื่อเค้าเหรอ ไม่อยากเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว ก้อเลยคิดว่า อยู่คนเดียว มันก้อดีนะ สบายใจดี เหงาบ้าง อะไรบ้าง 555+ เอามาจากชื่อเอ็มใครไม่รุ้ พยายามหางานมาทำ ตอนนี้ก้อเลยรู้สึกว่าเหมือนอะไรๆมันก้อควบคุมไม่อยุ่แล้ว เพราะมัวแต่สนใจเรื่องงานอย่างเดียว ไม่ก้อเล่นเกม เพื่อนๆหรือคนอื่นๆก้อเริ่มๆหายๆไป การเรียนก้อไม่ค่อยดี เพราะทำงานไป นอนดึก ร่างกายมันไม่รับอ่ะ คะแนนมันก้อตก แต่ก้อยังดี ที่ว่ายังพอจะรุ้ตัว อ่านหนังสือทัน เน้นอ่านเยอะ คิดไปคิดมา บางเรื่องเก่ามันก้อย้อนขึ้นมา ว่าเอ้อ ทำไมกุมันโง่จังวะ คนอื่นมันจะว่ากุโง่มั้ยเนี่ย 55+ แต่บางทีก้อคิด กุก้อคนนะเว้ย เหมือนคนโรคจิตเนอะ ถามเองตอบเอง แต่บางทีมันก้อเจอเรื่องดีดีบ้างในชีวิต อย่างวันนี้ เราขึ้นรถเมล์ สาย75 คันเล็ก นั่งอยู่เบาะหลัง พอเลยแยกบุคคโล ผู้ชายคนนึงก้อมาสะกิด บอกว่า ขอผมนั่งได้มั้ยครับ พอดีจะหน้ามืด เราก้อลุกเลย โดยไม่ได้ิคิดอะไร เพราะรู้ดีว่าคนหน้ามืดมันเป็นยังไง เคยเป็นบ่อยๆ ก้อลุกแล้วคิดได้ว่า ตอนเราเป็นลม หน้ามืด เราจะต้องดมยาดม ก้อเลยหาในกระเป๋า เจอยาดมที่ซื้อเผื่อไว้ ก้อเลยส่งให้เค้าไป เค้าก้อรับแล้วสูดใหญ่เลย หน้าซีดมาก แบบเป็นผู้ชายอายุประมาณ 20 กว่าๆ ตัวใหญ่ทีเดียว ผิวคล้ำ แต่ตอนนั้นหน้าเค้าซีดมาก เหมือนกระดาษเลย ซีดจนดูออกอ่ะ เหงื่อชุ่มเหมือนกับเพิ่งไปแช่น้ำมา พอให้เค้าแล้วเรารู้สึกสบายใจมาก รู้สึกดีมากๆเลย ว่าเราได้ช่วยเค้าแล้วนะ ถือเป็นการเติมพลังชีวิตของเราอีกทางนึง 555+ คิดในใจว่า ซักวัน พี่เค้าก้อคงจะมีโอกาสได้ให้ยาดมกะคนอื่น ต่อๆกันไป ตอนนี้สบายใจละ ไปนอนดีกว่า อิอิ ถ้ายังมีใครอ่านอยู่ก้อขอขอบคุณมาก ที่อาจจะคิดว่าไอ้นี่มันยังไง 555+ คิดแทนคนอื่นอีกแล้ว ฮ้าววววววววววว ง่วงจริงๆ April 04 มาดูการตายในชาติที่แล้วของเรากัน(แบบขำๆ)เริ่มเลยละกันนะ ก่อนอื่นต้องเอากระดาษกับปากกามาเตรียมจดไว้
แล้วก็มาหาเดือนเกิดของเรากัน credit : Decepticon www.seedang.com February 22 BYE NIOR CPE#19และแล้ววันนี้งาน Bye Nior CPE#19 ก้อได้จบลงซะที
หลังจากที่ได้ตรากตรำทำงานกันมานาน
เมื่อวันศุกร์ที่ 20 กุมภาพันธ์ 2552
พวกเราพี่น้อง ชาววิศวกรรมคอมพิวเตอร์ ทั้ง 4 ชั้นปี
ก้อมารวมตัวกันที่ใต้ CB 4
พวกเราปีสองต้องไปก่อน เพราะเป็นคนจัดกิจกรรม
หลายๆคนอาจจะสงสัยว่าทำไมงานนี้ต้องให้ปีสองจัด
ก้อเพราะว่าพี่พี่ Senior ที่เราจะอำลาเนี่ย ก้อคือพี่พี่ ที่เป็นคนให้รุ่น 21 กับพวกเรา
เวลานัดกันคือ 1 ทุ่มตรงที่บางมด
แต่เนื่องจากเป็นหน่วยเวลาบางมด ทำให้กว่าจะได้ออกเดินทางกันจริงๆก้อประมาณ 1 ทุ่ม 45 นาทีเข้าไปแล้ว
จากบางมดเดินทางไปยังรีสอร์ท ซึ่งตั้งอยุ่บริเวณน้ำตก นางรอง จังหวัดนครนายก
ตอนแรกก้อคิดว่า ไม่ไกลเท่าไหร่ แล้วการเดินทางก้อไม่น่าจะลำบาก
เพราะนครนายก ก้อเป็นจังหวัดที่ใหญ่พอสมควร
แต่ที่ไหนได้ พอรถของพวกเราออกจากรังสิต เราก้อพบกับถนนสี่เลน
ที่นานๆครั้งจะมีไฟข้างทาง
ยอมรับเลยว่าน่ากลัวมาก
นี่ถ้าไม่ได้มากะเพื่อนๆทั้งคันรถ เราก้อคงไม่ยอมมาคนเดียวแน่ๆ
กว่าจะเดินทางมาถึงรีสอร์ทก้อประมาณ 4 ทุ่ม
พวกเราก้อประชุมเพื่อนัดแนะกิจกรรมต่างๆ
รวมทั้งแบ่งคนไปทำงาน
จนประมาณเที่ยงคืนถึงตีหนึ่ง พี่ๆ Senior ก้อมาถึง
พวกเราก้อออกมาต้อนรับกันอย่างพร้อมหน้า
รวมทั้งการเอาคืนพี่ๆ โดยการเอาแป้งมาละเลงใส่พี่ๆ
ไอ้เราก้ออยู่ซะปลายแถว พี่พี่ที่มาถึงเลยมีแป้งซะเต็มหน้า
เละกันไปตามๆกัน โฮะๆ
หลังจากนั้นก้อรวมตัวกันเพื่อไหว้พระพรหม และพระภูมิ
แล้วพวกพี่ๆและน้องๆถึงได้นอนกัน
ส่วนเราเนี่ย ได้หน้าที่เป็น Security หรือ ยามนั่นเอง555+
เราก้อเรียกเพื่อนๆที่อยากมาทำงานส่วนนี้ได้ประมาณ 10 คน แล้วพากันเดินดูให้ทั่วรีสอร์ท
เดินรอบแรกรู้สึกว่ารีสอร์ทกว้างมาก แล้วน่ากลัวมากๆด้วย
แต่พอหลังจากที่เพื่อนๆในกลุ่มถูกเรียกตัวให้ไปทำนั่นทำนี่ เยอะแยะ
เราก้อเลยเหลือกันอยุ่แค่ 5 คน
ก้อเลยแบ่งกันออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มแรก มีก๊อก นัท(โดโซะ) แล้วก้อมะเหมี่ยว
อีกกล่มก้อคือ เรา แล้วก้อเบล
วันแรกยังวุ่นวายอยุ่บ้าง เพราะห้องต่างๆยังไม่เข้าที่ซักเท่าไหร่
เพราะบางห้อง ห้องน้ำเสีย
แต่มีอยุ่ห้องนึง ชื่อว่า เอกสายธาร
บ้านนี้ใหญ่พอสมควรเลย เพราะนอนได้ 3 ห้อง รวมกัน 15 คน
แต่พะดีว่าที่รีสอร์ทเนี่ย มันมีการก่อสร้างอยู่ เลยมีแคมป์คนงานมาตั้งอยุ่ด้านหลังบ้าน
แล้วน้องที่อยุ่ในบ้านก้อมีแต่น้องผู้หญิงหมดเลย
เครียดเลยพี่น้อง
แต่พะดีฟิล์มกะท๊อปว่าง เราก้อเลยขอให้สองคนนี้มานั่งเฝ้าหน้าบ้านตลอดคืน
ถ้าน้องๆที่อยุ่บ้านหลังนี้ได้มาอ่าน ก้ออย่าลืมขอบคุณพี่เค้านะ พี่เค้ามานั่งกันตั้งแต่ น้องเข้านอน
ถึงประมาณ ตีห้า
เราก้อลากมันไปนอนก่อนเพราะมันเหนื่อยกะการเตรียมงานมาหลายคืนแล้ว
แต่โดยรวมแล้วคืนแรกมันยังไม่มีอะไรมาก
เพราะพี่ๆยังมีแรงดีอยุ่
ที่สำคัญมันยังไม่ได้กินเหล้ากันเท่าไหร่555 February 13 ความคิดวันนี้ได้เห็นอะไรหลายๆอย่าง
แต่บางอย่างก้อทำให้ต้องปลง
บางอย่างเห็นแล้ว ท้อใจ
บางอย่างเห็นแล้ว อิจฉาว่ะ
บางอย่างก้อเห็นแล้ว แต่อยากแกล้งทำเป็นไม่เคยเห็น
ก้อไม่รุ้อ่านะ ว่าคนทีมาอ่านจะเป็นใคร จะรู้จักเราแค่ไหน
แต่ถ้าอ่านแล้วเห็นว่าเราไม่เพ้อมากจนเกินไป ก้ออย่าว่ากันเลยนะ
เราคงว่าอะไรพวกแกไม่ได้ เพราะทุกคนย่อมมีสิทธิ์ที่จะทำอะไรก้อได้
พวกแกก้อมีความสุขกัน เราก้อยินดีด้วย
แค่บางการกระทำที่เปลี่ยนไปอาจจะทำให้เรา มองเป็นอีกมุมนึง
แต่เราก้อจะ "ปลง" ซะ
และอยากที่จะ "แกล้งทำเป็นไม่เห็น"
เรื่องวันนี้ก้ออีกเรื่องนึง เห็นแล้ว
"ท้อใจ"
ก้อยอมรับนะว่าเราอ่ะ ค่อนข้างเป็นคนที่ซีเรียสเรื่องงาน
แต่เราก้อต้องยอมรับว่าการประชุมสองครั้งที่แล้วเราก้อไม่ได้เข้า
ครั้งแรกเพราะเราติดธุระ ไปทำงานให้พวกคุณ
ครั้งที่สอง เราต้องบอกว่าเห็นแก่ตัวมาก
เพราะวันรุ่งขึ้นจะสอบ เราเลยโดดประชุมมาซ้อม
ขอโทษ
แต่วันนี้ เรามีงานของมหาลัย เราวิ่งจากตึกอธิการมา CB4 เพียงเพื่อ
เป็นคนเดียวในกลุ่ม ที่มา
และไม่ได้กินข้าวเที่ยง เพียงเพื่อ
วิ่งกลับมาทำงานที่ตึกอธิการต่อ แล้ว...
ช่างมัน
ครั้งหน้าคิดซะว่าเราหายกัน หรือพวกแกจะไม่ประชุมอีกครั้งชดเชยเราก้อได้นะ
เรารุ้ว่าพวกแกไปทำอะไรกัน ที่ไหน
ทุกคนต่างก้อมีเหตุผลส่วนตัวกันทั้งนั้น
ไม่มีใครจำเป็นต้องแก้ตัว
เพราะคำแก้ตัว มีแต่จะทำให้คุณค่าของความจริง
น้อยลง
ส่วนอีกเรื่อง เรา "อิจฉา" เพื่อนเราคนนึง
ที่มีความกล้า ถึงจะเป็นการคุยกันในบล๊อก
แต่ถ้ามาจากใจก้อไม่ต่างกัน
ซักวันนึงเราคงทำได้อย่างมันบ้างนะ
แต่อย่าเพิ่งคิดว่าเราจะมาต่อว่าใครทั้งนั้น
อย่างที่บอก แต่ละคนมีเหตุผล
ก้อขอให้ทุกคน ทำหน้าที่ของตนเอง ในแต่ละเวลา
ให้ครบถ้วน ตามแต่ "เหตุผล" จะชี้นำ
แล้วขอว่า
ถ้าจะเลิกคบกะเราก้อเลิกไปเลย อย่าต่อหน้าอย่างหนึ่ง
ลับหลังก้ออีกอย่าง
เราเคยเป็นนะแบบนั้น แต่เรารู้แล้ว เราไม่ทำแล้ว
จบแค่นี้ล่ะ หวังว่ามาอัพสเปซครั้งหน้าคงจะ
ไม่มีเรื่องเครียดๆแบบนี้มาให้เขียนอีกนะ February 09 กลับมาแล้วววววหลังจากห่างหายไปนาน 555+
เพราะด้วยกิจกรรม และการเรียนอันหนักอึ้ง รวมทั้งเรื่องต่างๆมากมาย
วันนี้เกิดอาการอยากเขียนขึ้นมาอีกละ
จะว่าไปการเขียนในบล๊อกหรือสเปซเนี่ย มันก้อดีเหมือนกันนะ
เหมือนเป็นการระบาย นอกจากการไปคุยกะต้นไม้ 555+
กลับมาเขียนคราวนี้ มีเรื่องอะไรต่ออะไรมากมาย บางเรื่องเป็นประสบการณ์ที่ได้จากการทำงาน
บางเรื่องมันก้อเดินทางมาหาเราเอง
บางเรื่องก้อมีคนเล่าให้ฟัง
ในขณะที่บางเรื่อง ก้อเป็นเรื่องของคนอื่น 555 อย่างงี้เรียกว่าอะไรนะ
แต่ก้ออย่างว่าแหละ เราไม่ได้เขียนนาน คนที่เคยเข้ามาอ่านในสเปซก้อหายๆไป
เพราะส่วนนึงไปเล่นฮิห้า อีกส่วนก้อคิดว่าไอ้นี่คงไม่เขียนอีกแล้ว
อีกส่วนก้อไม่มีเวลามานั่งอ่านสเปซอีก
เราเป็นคนนึงนะที่เคยเปลี่ยนไปเล่น Hi5
แต่เล่นไปเล่นมามันก้อน่าเบื่อพิกล
มันดูไม่มีอะไรเลย แค่แอดเพื่อน แล้วก้อโพสคุยกัน
ซึ่งเราก้อออนเอ็มคุยกันได้อยุ่แล้วนิ
ส่วนของบล๊อกก้อเขียนหรือใส่ได้ไม่จุใจเท่าสเปซ เอ...หรือเราใช้ไม่เป็นหว่า555
ตอนนี้ก้อรู้สึกจะเห็นเพื่อนๆหลายๆคนเลิกเล่น Hi5 ไปซะแล้ว
ส่วนใหญ่เพราะเรียนหนักไม่ค่อยจะมีเวลามานั่งดู
พูดถึงเรื่องเรียน เฮ้อ ท้อใจ
รุ้มาเหมือนกันนะว่าเรียนชั้นสูงๆแล้วมันจะยาก
แต่ไม่คิดว่ามันจะโหดอย่างงี้ สำหรับคนที่เรียนอยู่มัธยมหรือที่อื่นนะ
มันไม่เหมือนกับการขึ้นหัวข้อใหม่อย่างที่เคยเจอ อย่างสมมติ
เรียนการเคลื่อนที่เส้นตรงแล้วมาเรียนการหมุนนะ
มันจะประมาณว่า แขนใช้ทำอะไรได้ ขาใช้ทำอะไรได้ แต่ไม่สอนนะว่ามันเกี่ยวกันยังไง
ในเทกซ์ก้อไม่มีซะด้วย เอาง่ายๆนะ
วิชาSignal and System จะเรียนเรื่องเกี่ยวกับสัญญาณและระบบ
ตอนแรกก้อบอกว่าสัญญาณมีอะไรมั่ง มีคุณสมบัติอะไรบ้าง
แล้วก้อบอกว่าระบบทำอะไรกะสัญญาณ
ต่อมาก้อบอกวิธีการอธิบายระบบอีกแบบ
บอกสัญญาณแบบ Fourier serie
แล้วก้อบอกว่ามี Fourier transform
ซึ่งพออ่านแยกกันแล้วมันเข้าใจ แต่อย่ามารวมกันเชียวนะ
ตอนนี้เราก้อรู้สี่อย่าง ต่อมาก้อสอนเรื่อง transform อีกสองแบบ
ว่ามันเป็นยังไง
แต่พอทำโจทย์ หรือสอบเนี่ย
มันมีสัญญาณมาอันนึง เข้าระบบ แล้วหาเอาท์พุท
งงคับ ที่เรียนมารุ้แต่ว่ามันมีอะไรมั่ง หน่าตายังไง แตไม่รุ้ว่าใช้อะไรได้จริง
พออาจารย์มาสอนเสริมนั่นแหละถึงรู้ว่า
มันมาเป็น สัญญาณธรรมดาใช่มะ มันจะทำต่อไม่ได้ ต้องแปลงเป็น Fourier หรือ Fourier Transform
หรืออาจจะใช่ Laplace กะ Z มาใช้แทนก้อได้
ก้อบอกแค่นี้ตั้งแต่แรกก้อจบละ
เหนื่อย
เขียนมาถึงตอนนี้เพิ่งรู้ตัวว่าบ่นไปเยอะ แถมใช้ศัพท์อะไรก้อไม่รุ้
ก้ออยากจะบอกว่า น้องๆคนไหนที่ได้มาอ่าน แล้วพบว่า
ตัวเองไม่มีความสามารถหรือ ไม่ชอบเลขคณิต แคลคูลัส(มันต่างกันนะ)
ก้ออย่าริมาเรียนสายวิศวะเลย เหนื่อยปล่าวๆ
แต่สำหรับเรานะ เราชอบเลขกะแคลอยู่แล้ว แล้วก้ออยากรุ้ด้วยว่าคอมมันทำงานกันได้ยังไง
ก้อเลยพอจะไปได้เรื่อย (แถๆไป)
สำหรับตอนนี้ใกล้จะสอบกันอีกแล้ว ขอให้เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่เข้ามาอ่าน
เตรียมตัวตั้งใจอ่านหนังสือ เอ๊ะยังไง 555+
จะได้ได้คะแนนดีดีไง
เด๋วพรุ่งนี้ ถ้าว่างจะเข้ามาดูว่ามีใครสนใจเราอ๊ะเปล่า
555 แอบโรคจิตนะเนี่ย
ก้อไม่ได้เขียนนาน อยากได้กำลังใจมั่ง
อย่าเพิ่งเบื่อซะก่อนล่ะ อ่านแล้วเม้นท์ให้ด้วยนะคับ |
|
|||||||||
|
|
